Yazılar

  • DIGEL Tekstil’de 664 Günlük Direniş Zaferle Sonuçlandı! | DIGEL Tekstil İşçileri Mücadeleyle Kazandı!
    İşten atmalara, baskılara, mobbinge ve tacizlere karşı 14 mücadeleci işçinin 664 gün sürdürdüğü direniş, bugün DIGEL Tekstil’de toplu iş sözleşmesinin imzalanmasıyla zaferle sonuçlandı. Her türlü baskıya, tehdide ve zorluğa rağmen geri adım atmayan işçiler, örgütlü mücadelenin ve dayanışmanın gücünü bir kez daha göstermiştir.
  • Bir Tekstil İşçisinin Kaleminden: Emeğimiz, Onurumuz ve Susturulmak İstenen Sesimiz
    Bizler lüks peşinde değiliz; insan onuruna yaraşır bir ücret, güvenli çalışma koşulları ve insanca muamele görmek istiyoruz. Ürettiğimiz kıyafetler vitrinleri süslerken, o kıyafetlerin arkasındaki kadın işçilerin yaşadıkları neden görünmez kılınıyor? İstediğimiz ayrıcalık değil, hakkımız. İstediğimiz lütuf değil, insanca çalışma koşulları.
  • Güney Afrika’da Seçimler: Mandela’nın Partisi Apartheid Sonrası Tarihinin En Kötü Seçim Sonuçlarını Aldı
    Burjuvazi ve reformizm tarafından yüceltilen Mandela, tarihsel rolünü bir itfaiyeci olarak yerine getirdi. Bu hizmetlerinin karşılığı olarak dünya burjuvazisi Nelson Mandela’yı Nobel Barış Ödülü ile onurlandırdı. Kuşkusuz bu seçimler, Afrika Ulusal Kongresi (ANC) – Komünist Parti – COSATU ittifakına ağır bir mesaj verdi. Su yokluğuna, elektrik kesintilerine, düşük ücretlere ve kitlesel işsizliğe karşı yaygın hoşnutsuzluğun açık bir ifadesiydi.
  • “İhanete Uğrayan Devrim”den 90 Yıl Sonra: Günümüzde Sosyalizm İçin Dersler
    İşçi sınıfı kendi kurtuluşunun öznesi olacaksa, taktikler bundan böyle ve her şeyden önce iktidarın kullanılması sürecinde, sınıfın bağımsız örgütlenmesini, seferberliğini ve süreç üzerindeki kontrolünü korumaya ve genişletmeye yönelik olmalıdır. Bürokrasi, Ekim Devrimi’nin kazanımlarını savunurken devrilmedi; sonunda bu kazanımların kapitalist restorasyon yoluyla tasfiye edilmesine öncülük etti. Sosyalizme geçişi, iktidarın ele geçirilmesiyle otomatik olarak güvence altına alınan bir süreç olarak değil, ilerlemeler ve gerilemelerin, devrim ve karşı-devrim eğilimlerinin çatıştığı bir sınıf mücadelesi süreci olarak anlamak gerekir.
  • Sorun Sadece Netanyahu Değil, Sömürgeci ve Irkçı İsrail Devletidir
    İsrail’in demokrasisi bir mittir. Nehirden denize kadar apartheid kurumsallaştırılmıştır. Siyonist sömürge projesi, “demokrasi” görüntüsünü ayakta tutmak amacıyla yüzde 15 ila 20 arasında bir “azınlığı” korumayı hedefliyordu. Siyonizmin krizi yalnızca İsrail seçimlerinde değil, ABD ara seçimlerinde de kendisini gösteriyor. Siyonist devlet açısından Netanyahu’nun başbakanlık görevinden uzaklaştırılması, krizi durdurmak, soykırımcı devletin kamuoyu nezdindeki imajını yeniden inşa etmek ve giderek artan uluslararası izolasyonunu frenlemek için adeta bulunmaz bir fırsat olacaktır.
  • Ukrayna Savaşını Kim Kontrol Ediyor?
    Bugün Ukrayna savaşı, bağımlı bir ulusal savunma savaşıdır; bağımsız hareket alanı dar, eşitsiz ve sürekli mücadele konusu olmaya devam etmektedir. Ancak Ukrayna’nın siyasi ve askeri hedefleri henüz emperyalist güçlerin hedefleri tarafından yerinden edilmemiştir. Dolayısıyla olgular, “fiilî komuta” kategorisinin ileri sürdüğünden çok daha diyalektik bir ilişkiye işaret ediyor. Ukrayna’daki ve İran’daki savaşların karakterini emperyalist saldırganlığa karşı ezilen halkların yürüttüğü “haklı” savaşlar olarak belirledik. Bu, devrimcilerin işgalci gücü yenilgiye uğratmak amacıyla bu savaşları desteklemesi gerektiği anlamına gelir. Ancak bu tespit, devrimcilerin izlemesi gereken siyaseti tek başına belirlemez. Bu siyaset şu unsurlar birlikte değerlendirilerek oluşturulmalıdır: Ukrayna’nın bağımlılığı; askeri yardım ve Avrupa’nın yeniden silahlanması konusunda ortaya çıkan son derece zor sorunlar; Zelenski hükümetinin karakteri ve kitlelerin bu hükümete yönelik artan güvensizliği; Batı sermayesinin ülkeye nüfuz etmesi ve sürekli şantajı; kitleler arasında Trump’ın Putin’in müttefiki olarak oynadığı uğursuz rol konusunda yükselen bilinç ve Ukrayna işçi sınıfının bağımsız örgütlenme ihtiyacı.
  • 1917 Devrimi: Dünyayı Değiştiren Devrim 109 Yaşında!
    Bütün İktidar Sovyetlere!’ Tarihte ilk kez, sömürülen ve ezilen büyük çoğunluk ekonomik ve siyasi iktidarı kendi ellerine almıştı. Bu iktidar, proletarya diktatörlüğü olarak adlandırdığımız düzende somutlaşıyordu. Üretim araçları işçilerin ellerine geçmişti. İşçiler, halk konseyleri aracılığıyla iktidarı demokratik ve kolektif biçimde kullanmaya başlamıştı. Bu durum, nüfusun küçücük bir azınlığının uyguladığı burjuvazinin sınıf diktatörlüğünün tam karşısındaydı. Bu, işçi sınıfının ve ezilen halkın denetimindeki yeni türden bir devletti. Sovyetlere dayanıyordu; temsilcilerin görevleri her an geri alınabiliyor ve aldıkları ücret vasıflı bir işçinin ücretini aşmıyordu. Böylece toplumun en alt sınıfları, ülkenin ekonomik planından gündelik yaşamın en sıradan meselelerine kadar hayatın bütün yönlerini tartışıp karara bağlama hakkını elde etmişti.
  • Marxismo Vivo Yeni Sayı Yayında!
    Uluslararası İşçi Birliği – Dördüncü Enternasyonal (UİB-DE / LIT-CI) Teori Dergisi Marxismo Vivo – Türkçe E-Dergi Olarak Yayında!
  • İklim Krizinin Faturasını Kim Ödeyecek? COP31 Antalya’ya Geliyor
    İklim krizinin sorumluluğu kimde ve dönüşümün maliyetini kim üstlenecek? Asıl mesele, enerjinin ve üretimin nasıl örgütleneceği ve bu kararların kim tarafından alınacağı. Eğer üretimin yönünü yine kârlılık ve rekabet belirleyecekse, yeşil dönüşümün işçiler açısından gerçekten adil olacağını söylemek zor. Mesele yalnızca Antalya’da hangi kararların alınacağı değil. Asıl mesele, enerjinin, üretimin ve toplumsal kaynakların ne için ve kimin yararına kullanılacağı. İklim krizini gerçekten çözmek istiyorsak, dönüşümün bedelini emekçilere ödetmeyen, üretimi toplumun ihtiyaçları doğrultusunda planlayan ve bunu dünya ölçeğinde gerçekleştirebilecek bir toplumsal dönüşüm perspektifine ihtiyacımız var.
  • ABD Seçimleri: İki Nefret Edilen Büyük Sermaye Partisi Kapışıyor
    Demokratik haklar, patronlar için olduğundan bin kat daha fazla işçi sınıfı için değerlidir. Demokrat Parti’ye desteğin sürdürülmesi, hareketlerimizin daha da yozlaşması ve mevcut ya da gelecekteki otoriter hareketler için çok daha elverişli bir zemin anlamına gelir. Bağımsız bir işçi sınıfı partisi, Demokrat Parti içinde adaylar çıkararak kurulamaz. Sorun Demokrat Parti’ye girip onu bölmek değildir. Sorun, Demokrat Parti tarafından rehin alınmış işçi ve ezilen örgütlerine girmek ve onları Demokratlardan koparmaktır. Trump’ın demokratik haklara ve işçi sınıfının yaşam koşullarına yönelik mevcut ve gelecekteki saldırılarına karşı kendimizi savunmanın temel yolu; milyonlarca emekçiyi harekete geçirebilecek sendikalar ve taban örgütleri inşa etmek, yaşama hakkımızı ve toplumumuz üzerinde söz sahibi olma hakkımızı talep etmektir.
  • Sosyal Sınıflar ve Sınıf Mücadelesi
    Marksist geleneği ve programını, geçmişte var olan ve halen var olan diğer tüm sosyalist, hümanist veya eşitlikçi akımlardan ayıran şey, “İşçi Sınıfının Kurtuluşunun İşçi Sınıfı Tarafından Kazanılması Gerektiği” ilkesidir. Kapitalist toplumun sosyal sınıflara bölünmesi, bireylerin kendileri hakkında ne düşündükleri ve söylediklerinden ve yaşadıkları toplum hakkında ne düşündükleri ve söylediklerinden bağımsızdır. İşçi sınıfı, soyut olarak devrimci bir özne değildir. Devrimcilerin rolü, belirli bir sosyal sınıfa ait olduklarını ve kendilerini özgürleştirmek için karşı karşıya oldukları zorlukların farkına varmalarını sağlayacak şekilde hareket etmektir.
  • Çadırlardan Kim Korkuyor?
    Konut, toplumsal bir hak ve ihtiyaç olmaktan çıkarılarak finansal bir varlığa dönüştürülüyor. Gençlerin ve işçi ailelerinin büyük bölümü bu denklemde kendilerine yer bulamıyor. Her cop darbesine daha fazla örgütlenmeyle karşılık vereceğiz! Her tehdide daha fazla dayanışmayla yanıt vereceğiz! Mücadelenin zafere ulaşabilmesi için, bu kez barınma sorununu merkeze alan yeni bir genel grev gerekiyor.
  • Putin Rejimi ve Rusya’da Yeni Emperyalist Devletin Konsolidasyonu
    Bugünün Rusya’sı, dengesiz bir sanayi gelişiminin sonucu olarak ortaya çıkan emperyalist bir devlettir. Rusya’nın tekelci kapitalizminin iki ana zayıflığı, zayıf finansal sermayesi ve gelişmemiş sanayisi olmaya devam ediyor. Putin, yeni Ukrayna savaşını, devletin ekonominin önemli stratejik sektörleri üzerindeki kontrolünü daha da sağlamlaştırmak ve emperyalist konsolidasyonunu ilerletmek için kullandı. SSCB’nin çöküşünden bu yana, Rus ordusu, yakın çevresindeki ülkelerde Rus egemenliğine karşı çıkan her türlü muhalefete tepki olarak defalarca gerici jandarma rolünü üstlenmiştir. Rus devleti, yarı-çevresindeki ülkelerin ekonomik ilhakına karşı çıkacak her türlü halk kurtuluş hareketi veya daha iyi çalışma koşulları için yapılan işçi eylemlerini bastırmaya çalışmıştır. Rus emperyalizmi tarafından ezilen tüm halklarla dayanışma içinde olan bağımsız bir sınıf mücadelesi programı, mutlak bir zorunluluktur. Böyle bir enternasyonalist dayanışma, Rus işçi sınıfının kendi despotik yöneticilerine karşı vereceği mücadeleyi yeniden canlandırmak ve toplumsal bir alternatif inşa etmek açısından kilit bir öneme sahiptir.
  • Sokaklar Flávio Bolsonaro’yu Yenilgiye Uğrattı: Şimdi Lula Hükümetinin Mali Kemer Sıkma Politikalarına Karşı Mücadeleye Hazırlanmalıyız
    Şimdi yapılması gereken Lula hükümetini desteklemek değil, hem başarısız olmuş sınıf uzlaşması projesinden hem de aşırı sağdan farklı bir alternatif ortaya koyan güçlü bir sol muhalefet inşa etmektir. Seferber olmuş ve örgütlenmiş işçi sınıfı ile gençlik, ülkeyi değiştirecek ve kapitalistlerden bağımsız; işçilerin, kadınların, siyahların ve yerli halkların iktidarını kuracak güce sahiptir. Tarih, “küçük kötülük”den bir diğer “küçük kötülük”e yönelmenin bizi her defasında sonunda “büyük kötülük”e sürüklediğini zaten gösterdi.
  • Ukrayna’da Savaş: ABD, Zelenski’yi Zincire Vuruyor
    ABD’nin Ukrayna tarafındaki müdahalesi, emperyalist rakibi Rusya’yı kendi askerlerini askerî risk altına sokmadan ve Rusya’nın kendi nüfuz alanı üzerindeki hâkimiyetini yıkmaya kalkışmadan meşgul tutmaya yönelik ihtiyatlı bir yatırımdı. Emperyalist “yardım” hiçbir zaman karşılıksız değildir. Bu yardım; ezici borç yükleri, ülkenin kendi ekonomi politikaları üzerindeki denetiminden vazgeçmesi ve ABD-NATO askerî aygıtına bağımlılığın beraberinde getirdiği kırılganlıklar biçiminde, şeytani koşullara bağlanır. Ukrayna’nın gerçek anlamda bağımsızlığı ancak ulusal ölçekte, kamulaştırılmış ve yerli savunma üretiminin geliştirilmesiyle; bu üretimin Ukrayna işçi sınıfının demokratik denetimi altına alınmasıyla mümkün olabilir.
  • İspanya’da Barınma Hakkı Mücadelesi Sürüyor: Genel Grev, İktidarda Kim Olursa Olsun Yeni Bir Mücadele Dalgasının Kıvılcımı Olmalı
    Avrupa’nın tamamında işçi sınıfı sürekli saldırılarla karşı karşıya. Bunun bir nedeni var: Avrupa burjuvazisi, büyük emperyalist güçlerle rekabet edemiyor ve bu rekabeti sürdürebilmek için yaşam koşullarımıza saldırmak zorunda kalıyor. Bu nedenle kim iktidarda olursa olsun sınıfımıza yönelik yeni saldırılar bekleniyor. Herhangi bir hakkı kazanmanın tek güvencesi, işçi sınıfının kendi bağımsız ve özörgütlü sınıf gücüdür. Gerçekten ihtiyacımız olan şey, yeni bir ekonomik sistem içinde yeni bir toplum kurmak için mücadele eden, işçi sınıfına dayanan bir siyasi alternatiftir.
  • “Biz Yalnızca İnsanca Çalışmak İstedik!” TYH Tekstil’den Bir Kadın İşçi Sesleniyor
    Biz sadaka istemiyoruz. Yıllarımızı verdiğimiz emeğin, alın terimizin ve insanlık onurumuzun karşılığını istiyoruz. Biz ayrıcalık istemiyoruz. Haklarımızı istiyoruz. Biz kavga istemiyoruz. Adalet istiyoruz. Biz yalnızca insanca çalışmak ve anayasal hakkımızı istedik. Bunun bedeli işimizi kaybetmek olmamalıydı. TYH Tekstil’de çalışan ve çalışmış olan işçilerin sesi duyulsun istiyoruz. Yaşadıklarımız araştırılsın, sorumlular hesap versin ve hiçbir işçi sendikal tercihi nedeniyle baskıya uğramasın. Emeğimizden, Onurumuzdan ve Mücadelemizden Vazgeçmeyeceğiz!
  • Bu Ülkede Genç Olmak Zor Be Usta…
    Bütün gün çalışan, üreten ve hayatın devam etmesini sağlayan genç işçiler neden insanca yaşayabilecek bir ücrete ulaşamıyor? Gençlik yalnızca çalışarak hayatta kalmaya çalışılan yıllardan ibaret olmamalı. Gençler canlarını ve geleceğini patronların insafına bırakamaz.
  • İsrail’de Knesset Seçimleri, Apartheid Rejiminin Krizini Açığa Çıkarıyor
    Siyonist muhalefetin tamamı, ülke tarihinin en aşırı sağcı hükümetini eleştirirken sağdan daha da sağa yöneliyor! Gazze’deki soykırımda olduğu gibi, bitmek bilmeyen ‘her cephede savaş’ politikası da kendiliğinden gelişen bir toplumsal histerinin ya da iktidardaki aşırılık yanlılarının ölçüsüzlüğünün sonucu değil. Bu politika, Siyonist ve emperyalist güçlerin ortak mutabakatıyla desteklenen, uzun süredir planlanmış bir stratejinin mantıksal sonucudur. İsrailliler kendi iç çatışmalarıyla boğuşurken soykırımı durdurabilecek ve bütün cephelerdeki savaşa son verebilecek tek güç, dışarıdan gelecek baskıdır.
  • İtalya’da Yeni Mücadele Dalgası: Olanaklar ve Sınırlar
    Ülkeyi felç edebilecek ve bu kez Meloni hükümetini devirebilecek büyük bir genel grev için gerekli potansiyel bulunuyor. İşçi sınıfının genel çıkarları, sendikaların mücadelelerini birleştirmesini ve grevleri daha etkili kılmak için ortak seferberlikler örgütlemesini gerektiriyor. Sendikaların bürokratikleşmesine karşı yanıtımız işçi demokrasisidir. Mücadele eden işçilerin ve öğrencilerin, kendilerini ilgilendiren meseleler hakkında kararları bizzat almalarını savunuyoruz.
  • Neoliberal Saldırı Karşısında Gençlik ve İşçi Sınıfı
    Gençliğin mücadelesi işçi sınıfının genel mücadelesinden ayrı düşünülemez. Barınma, temel bir insan hakkı olarak görülmekten çıkarılarak, özellikle genç işçileri hedef alan başlıca yoksullaştırma aracına dönüştürüldü. Fransa’daki taban meclislerinin ve İspanya’daki kiracı sendikalarının gösterdiği gibi direniş, ancak halkın örgütlü gücüne, sınıf dayanışmasına ve örgütlü doğrudan eyleme dayandığında zaferler kazanabilir. Avrupa kıtasında radikal ve enternasyonalist bir alternatifin inşası, proletaryanın ve gençliğin mücadelelerini birleştirme, sokakları doldurma ve örgütlü güçleriyle dayatma kapasitesine bağlıdır. Amaç, insan yaşamının kârın üzerinde tutulduğu bir toplumun kurulmasıdır.
  • Trakya’da İşçilerin Talepleri Ortak, Mücadeleleri Neden Ayrı? Trakya’da Emekçinin Sesini Yükseltelim!
    Talepler bu kadar ortaksa, mücadeleler neden hâlâ ayrı ayrı yürütülüyor? Bugün ihtiyacımız olan, birbirinin mücadelesini uzaktan izleyen değil, birbirinin hakkını sahiplenen bir işçi dayanışmasıdır. Trakya işçi sınıfının önündeki görev açıktır: Ayrı ayrı yürütülen mücadeleleri ortak talepler etrafında buluşturmak, dayanışma fonunu kurmak, işyeri ziyaretlerini düzenli hâle getirmek ve ortak eylem planını geliştirmek.
  • Fransa’da Gençlik Ayakta! Derinleşen ve Hızla Büyüyen Bir Hareket
    Geçmişteki gençlik mücadelelerinden farklı olarak bu hareket, yalnızca hükümetin belirli bir tasarısına karşı çıkmayı ve o tasarının geri çekilmesini hedeflemiyor. Bugün talepler, okul içi ve maddi sorunların çok ötesine geçmiş durumda. Başka eşitsizlikler ve başka zulümler de gündeme getiriliyor: Filistin’deki soykırımın teşhir edilmesi, özellikle yoksul mahalleleri etkileyecek olan ve polise cezasızlık sağlayacağı gerekçesiyle ‘öldürme izni yasası’ olarak anılan masumiyet karinesi düzenlemesine karşı çıkılması ve yaklaşan kemer sıkma bütçesinin reddedilmesi. Gençliğini dinlemeyi reddeden ve hizmet ettiği zararlı sınıfa mutlak sadakat gösteren devletin şiddetine rağmen gençlik hareketi devam ediyor ve büyüyor. Öyle bir noktaya ulaşıyor ki, kuşkusuz yeni mücadele yolları aramak zorunda kalacak.
  • Hindistan’da Gençlik Ayakta! Oy Hırsızlığına Karşı Kitlesel Seferberlik
    Fransız Gençliği sokaklarda mücadeleyi büyütürken dünyanın öteki tarafında, Hindistan’da süren protestolar inatçı hükümetlerin bile sürekli ve kitlesel baskı karşısında geri adım atmaya zorlanabileceğini göstermektedir. Hareketin gündemi hâlâ burjuva demokrasisinin sınırları içinde kalıyor. Oysa burjuva demokrasisinin doğası gereği sınırlı olduğu gerçeği göz ardı ediliyor; çünkü bu, egemen sınıfın demokrasisidir. Sistem, işçilerin yaşam koşullarını iyileştirmek, hele onlara gerçek bir iktidar gücü kazandırmak üzere tasarlanmamıştır. Sistemin amacı, sınıf çelişkilerini burjuvazinin çıkarları doğrultusunda yönetmektir. Hareket, sistemin köklü biçimde yeniden yapılandırılmasını talep edecek şekilde genişletilmelidir. Bu mücadele, özünde kast egemenliğini hedefleyen bir hareket olan Hindutva’ya karşı bilinçli ve kararlı bir mücadeleyle birleştirilmelidir.
  • İşçilerin Mücadelesi ve Toplumsal Baskı, 6×1 Çalışma Düzeninin Sonunu Getirdi
    Sınırlı olsa da bu, işçi sınıfının bir zaferidir. Ancak bu zafer, seferberlik büyütülmediği takdirde kazanımın hayata geçirilemeyebileceğini, hatta geriye gidişe dönüştürülebileceğini daha da açık biçimde ortaya koymuştur. Yalnızca bir avuç milyarderi zengin etmek yerine işçilerin ve halkın ihtiyaçlarını karşılamayı esas alan yeni bir toplumsal örgütlenme biçimi, herkese iş, insanca ücret ve bütün hakları güvence altına alabilir. 6×1 Kampanyası, Brezilya’da işçilerin haftada altı gün çalışıp yalnızca bir gün dinlenmesine dayanan çalışma düzeninin kaldırılmasını, haftalık çalışma süresinin kısaltılmasını ve ücretlerin korunmasını talep eden kitlesel bir emek hareketidir. Kampanya, işçi seferberliği ve sosyal medya baskısıyla büyüyerek seçim sürecinin önemli gündemlerinden biri hâline geldi. 2. Tur Başkanlık Seçimleri 25 Ekim 2026’da gerçekleşecek. Lula hükümeti, düzenlemenin kabulünü seçim kampanyasında öne çıkarırken; çalışma koşulları, seçim rekabetinin ve işçi sınıfının taleplerinin kesiştiği temel başlıklardan biri oldu.
  • Anwar Shaikh ve Marksist Politik İktisadın Sınırları
    Günümüz solu, sanki bir yüzyıl önceki reformist anlayışlara bağlı kalmış gibi eleştirilirken, aynı solun bugün yöneldiği ekonomik düşüncenin temelleri hiçbir eleştiriye tabi tutulmadan benimsenmektedir. Bugün, geçmişe bakılarak eleştirilmekte; teorik silahlar ise bizzat karşıtımızdan ödünç alınmaktadır. Sorun, politik ekonomi eleştirisini Marksist bir politik ekonomiye dönüştürme eğilimidir. Başka bir deyişle, kapitalist toplumun devrimci eleştirisinin yerine, bu toplumun işleyişine ilişkin olumlayıcı, araçsal ve salt analitik bir bilgi sistemi kurma iddiasının geçirilmesidir. Anwar Shaikh’in mirasını sahiplenmek, yalnızca onun başlattığı araştırmaları sürdürmek değil, aynı zamanda politik ekonomi eleştirisini, kendi eserinin de tutsak kaldığı noktadan yeniden ele almak anlamına gelir.
  • Bolsonaro’ya Karşı Lula’ya Eleştirel Oy, Lula Hükümetine Destek Yok!
    Aşırı sağa ve Trump’a karşı mücadele etmek için işçilerin seferberliği ve örgütlenmesi, sınıf bağımsızlığı ve PT’nin projesini aşacak sosyalist bir alternatif gerekiyor. Burjuvazinin herhangi bir kesimine güvenmek, kendi yenilgimizi hazırlamak demektir. Flávio Bolsonaro’yla mücadele etmek, olası bir Bolsonaro hükümetine karşı şimdiden seferberliklerin hazırlığını yapmak da dâhil olmak üzere, hayati önem taşıyor. Görevimiz, işçileri seferber etmek, örgütlenmelerini güçlendirmek, bilinçlerini burjuvaziden bağımsız sosyalist bir program doğrultusunda şekillendirmek; aşırı sağı yenilgiye uğratmak ve sistemin solunu aşmaktır
  • Endüstri 4.0 ve Yapay Zeka (AI) Üzerine
    Endüstri 4.0 + AI, kapitalizmin temel çelişkisinin en uç ifadesidir: Bugün yaşanan türden bir teknolojik devrim, çalışma süresini ve çalışmanın yüklerini radikal biçimde azaltarak insanlığın önemli ölçüde ilerlemesini sağlayabilir, yaşam koşullarında köklü bir iyileşmenin önünü açabilir. Ancak sermaye birikimi sürecine tabi kılındığı için, tam da bunun karşıtına dönüşmektedir. AI’nin yaygınlaşması; gözetimin, toplumsal denetimin ve baskının otomatikleştirilmesini, propagandanın yaygınlaştırılmasını ve kamuoyunun kontrolünü de beraberinde getirmektedir. Bu saldırıya karşı koymamızı ve oligarşik güçlerin mülksüzleştirilmesine, bir işçi hükümetinin kurulmasına ve sosyalist devrime giden yolu açmamızı sağlayacak somut ve ileri bir talepler programına sahip olmak hayati önem taşımaktadır.
  • Bir Siparişin Bedeli, Bir İşçinin Hayatı Olamaz!
    İşçinin emeğinin rakamlara indirgenmesine karşı çıkmak, bütün işçi sınıfının yaşamı ve geleceği açısından önemlidir. İşçinin emeği ucuz değildir. İşçinin canı maliyet hesabına sığmaz. İnsanca çalışma ve örgütlenme hakkı bir lütuf değil, haktır. İşçinin kurtuluşu, tek başına daha hızlı çalışmasında ya da daha hızlı sipariş yetiştirmesinde değil; haklarını bilmesinde, yan yana gelmesinde ve örgütlü mücadelesindedir.
  • 10 Ekim 2015 Ankara Gar Katliamı: 11. Yılında da Unutturmayacağız ve Affetmeyeceğiz!
    10 Ekim 2015’te DİSK, KESK, TMMOB ve TTB’nin çağrısıyla Ankara Garı önünde toplanan binlerce yurttaşın katılımıyla düzenlenen “Emek, Barış ve Demokrasi” mitingine yönelik saldırı sonucu Türkiye tarihinin en ölümcül saldırısı yaşandı. Katliam 104 yurttaşı yaşamdan kopardı, yüzlerce insanımız yaralandı. Aileler, yaşamlar ve umutlar parçalandı.
  • Hegemonya, Kültür ve Sınıf
    Bugünün temel sorunu sadece sermaye birikiminin yoğunlaşması değil, bu yoğunlaşmanın toplumsal hayatın bütününe yayılan oligarşik bir iktidar yapısı üretmesidir. Emek mücadelesi kültürel ve siyasal alanı dışladığında hegemonik bir güç olamaz; kültür ve kimlik siyasetini sınıfsal sömürüden kopardığında ise dönüştürücü yönünü kaybeder. Bu iki alanı birleştirebilecek kurucu kategori insan onurudur. İnsan onuru, sınıf mücadelesinin yerine geçen ahlaki bir soyutlama değil; sömürüye, tanınmamaya ve siyasal dışlanmaya karşı mücadeleleri ortak bir doğrultuda birleştiren ilkedir. “Emek Merkezli Demokratik Halk Hegemonyası”
  • 7 Ekim 2023: İşgal Altındaki Topraklarda Gerçekleştirilen En Büyük Askeri Operasyon
    Filistin’de “İki Devletli Çözüm”den “Tek Devletli Çözüm”e Reformizmin İki Yüzü Marksist gelenek, pasifist gelenekle ya da liberal hukuk anlayışlarına boyun eğen gelenekle hiçbir ilgisi yoktur. Devrimciler hiçbir zaman Roma’nın şiddetiyle Spartaküs’ün şiddetini, ezenin şiddetiyle ezilenin ve özgürleşmeye çalışan ezilenin şiddetini eşitlememiştir. 7 Ekim ve sonrasındaki yıllar, ‘İsrail’in gerçekte ne olduğunu kitlelerin gözleri önüne serdi. Siyonist propagandanın ve onu savunan emperyalizmin bütün yalanları artık bu yarayı iyileştiremeyecek. ‘İsrail’ bugün hiç olmadığı kadar tecrit edilmiş durumda. Buna karşılık Filistin davasına verilen destek, dünyanın dört bir yanında milyonlarca genci ve işçiyi harekete geçirdi.
  • Anwar Shaikh: Kapitalizmin Karşısında Marksist Bir İktisatçı
    “Kapitalizm hiçbir zaman uysal bir evcil hayvan olmamıştır; o doğası gereği vahşi, çalkantılı, çatışmalı ve sürekli krizler üreten yırtıcı bir sistemdir. Onu ‘kusurlu’ ya da ‘bozulmuş’ olarak tanımlamak hatadır; onun doğası zaten budur.” Anwar Shaikh (2 Ekim 1945 – 7 Ekim 2026)
  • İspanya’da Protestolar Sürüyor: Uygun Fiyatlı Sosyal Konutlar İçin Büyük Emlak Tekelleri Derhal Kamulaştırılmalı
    Burjuvazinin temsilcilerinden çözüm çıkmayacaktır. İşçi sınıfının ihtiyaçlarını gerçekten karşılayan önlemleri güvence altına almanın en etkili yolu, işçi sınıfının bu mücadeleye bizzat müdahale etmesidir.
  • Neden Kendimizi Ezen Düzeni Savunuruz?
    “Madem düzen bozuk, madem biz eziliyoruz, neden aynı düzene oy veriyoruz, neden sesimizi çıkarmıyoruz?” Bu bir ahmaklık sorusu değil, bir bilim sorusudur ve elli yıldır araştırılmaktadır. Cevaplar şaşırtıcı ve de umutlandırıcı: Bir düzenin neden savunulduğunu anladığımızda, nasıl değişeceğini de anlama fırsatı yakalarız. Kanıtlarıyla bilimin söylediği nedenlere bakalım.
  • Brezilya’da Seçimler Yaklaşıyor: Belirsiz Başkanlık Seçimleri Ortamında PSTU, Adayını ve Sosyalist Programını Halka Sunuyor
    Brezilya’nın egemenliği kimin çıkarına: Trump’ın ve sermayenin mi, yoksa işçi sınıfının mı? Trump açısından Latin Amerika, ABD’nin “arka bahçesi”; dolayısıyla bölgedeki bütün ülkeler ABD’nin çıkarları doğrultusunda hareket etmeli ve sahip oldukları zenginlikler ABD emperyalizminin hizmetine sunulmalı. Brezilya seçimlerinde aşırı sağcı aday Flávio Bolsonaro kendisini Trump’ın Brezilya’daki temsilcisi olarak konumlandırırken, Lula Brezilya’nın egemenliğini savunduğunu ileri sürüyor. Ancak Lula’nın savunduğu egemenlik, esas olarak Çin ve diğer ülkelerle ihracat ve yatırım kanallarını açık tutmak isteyen tarım sektörü gibi Brezilyalı kapitalistlerin çıkarlarıyla sınırlı. PSTU, Brezilya ekonomisinin kilit sektörlerinin kamulaştırılmasını; aynı zamanda Brezilya işçi sınıfının yaşam koşullarını niteliksel olarak iyileştirecek kamu eğitimi, sağlık hizmetleri ve sosyal güvenlik alanlarında gerekli yatırımları gerçekleştirmek için de savunuyor. Programın bir diğer temel unsuru, işçilerin ve ezilenlerin, işçi sınıfının ve toplumun geniş kesimlerinin en yakıcı talepleri etrafında kendi kendilerini örgütlemelerine dayanan bir perspektif. Nihai hedef ise halk meclislerine dayalı bir işçi ve halk hükümeti kurmak. Nehirden denize özgür bir Filistin mücadelesi de kampanyanın temel unsurlarından biri.
  • Rusya Tarihindeki En Göstermelik Seçim
    Putin’in Rusya’sında seçim gerçekten seçim mi? Rusya’da üç gün üç gece süren seçimlerde hangi usulsüzlükler yaşandı? Seçim sürecinde hangi partiler yer aldı?
  • Emeğin Onuru, Halkın Geleceği
    İşçi yalnızca hakkını isteyen değil, halkla birlikte ülkenin geleceğini kuran bir güç olabilir. Bunun ilk adımı, yan yana gelmek ve sözümüzü birlikte söylemektir.
  • Şimdi Ethem’i Tartışmanın Tam Sırası!
    Ethem meselesi, yalnızca Cumhuriyet’in kuruluş dönemine ait bir askerî ya da siyasal çatışma başlığı değildir. Aynı zamanda Çerkeslerin bu topraklardaki politik varlığının silinmesinin, asimilasyon yoluyla “sadık ama görünmez” yurttaşlara dönüştürülmesinin de kilit noktalarından biridir. Ethem üzerinden kurulan itibarsızlaştırma, bilinçli olarak hedeflenmese de bir halkın solda politik özne olamama haliyle sonuçlanmıştır.
  • Mekke Ortak Savunma Antlaşması Üzerine
    Bu yeni savunma ittifakı, Suudi Arabistan’a Pakistan’ın nükleer şemsiyesi ve Türkiye’nin askeri gücü altında güvenlik sağlıyor. Türkiye ve Pakistan açısından ise Arap Yarımadası’na uzanma imkânı sunuyor. Mekke Paktı’nın üye ülkeleri ve daha da önemlisi bu ülkelerin halkları açısından mesele açıktır. Pakistan ve Türkiye işçilerinin, köylülerinin ve gençlerinin Suudi Arabistan’ın Yemen’deki savaşına katılmasında hiçbir çıkarı yoktur. Suudi Arabistan halkının da Yemen’e karşı böyle bir savaş yürütmekte hiçbir çıkarı yoktur. Savaştan harap olmuş, yoksullaştırılmış ve emperyalizme tabi kılınmış bir Yemen’den yalnızca Körfez monarşileri ve onların ABD’deki destekçileri yararlanacaktır. İsrail’deki Siyonistlerin de çıkarına olacaktır; çünkü onları denizden engelleyebilecek tek askeri gücü ortadan kaldırmış olacaklar. Filistin’in kurtuluşundan yana olan bizler, Yemen’deki savaş ya da İran’a karşı savaş konusunda tarafsız kalamayız. Bu üç savaş bugün birbirine bağlıdır. Suudiler, Mekke Paktı aracılığıyla bu savaşı Türkiye’yi ve Güney Asya’yı krizin içine çekerek genişletmeyi umuyor.
  • İşçilerle Birlikte, Sisteme Karşı: Brezilya’da Oylar Hertz ve Vanessa’ya!
    Sistem, bütün ekonomimize ve siyasete hükmeden büyük Brezilyalı ve yabancı şirketler tarafından kontrol ediliyor. Brezilya, dünya sistemine hükmeden ABD tarafından ekonomik olarak tahakküm altında tutuluyor. Kongre, hükümetler, Federal Yüksek Mahkeme, yasalar; her şey büyük kapitalist tekellerin çıkarlarına göre şekilleniyor. Ancak fabrikalarda, mahallelerde ve işyerlerinde kendi örgütlerine dayanan, harekete geçmiş işçi sınıfının ve yoksul halkın hükümeti kendi kaderinin iplerini eline alabilir ve işçilerin ürettiği zenginlikleri yine işçilerin çıkarları doğrultusunda yönetebilir. Burjuvazinin ve emperyalizmin egemenliği için oluşturulmuş devleti yıkacak ve onun yerine ekonominin ve siyasetin bütün alanlarını herkesin denetleyebilmesini sağlayacak geniş bir işçi demokrasisine dayanan kendi devletini kuracak bir hükümet.
  • Bir Temizlik İşçisinin Çığlığı
    Bu ülkede çalışan insanların yalnızca hayatta kalmaya değil, insan onuruna yakışır bir hayat yaşamaya hakkı var. Biz hastanelerde başkalarının hayatını korumaya ve onlara hizmet etmeye çalışırken, kendi hayatlarımızın da korunmasını istiyoruz. İnsanca ücret istiyoruz. Güvenli çalışma koşulları istiyoruz. Kadınların işyerinde baskı ve tacizden korunmasını istiyoruz. Bağımlılıkla mücadele için gerçek sosyal destek istiyoruz. Çalışanların ruhsal sağlığının korunmasını istiyoruz.
  • 6 Yaşındaki Bir Çocuğun Fabrikada Ne İşi Vardı?Çocuk İşçiliği ve İş Cinayetleri Kader Değildir!
    Çocuklar fabrikalarda, şantiyelerde, atölyelerde, tarlalarda tehlikelerin arasında olmamalı. Onların yeri oyun alanları ve okullardır. Çocukların ve işçilerin hayatı ucuz değildir! İş cinayetleri kader değildir!
  • Filistin Mücadelesini Savunmak Yargılanıyor: Brezilya’da Zé Maria’ya Mahkûmiyet
    Temyiz Mahkemesi, Brezilyalı Sosyalist Sendikacı ve Pstu’nun Genel Başkanı Zé Maria’nın İsrail Devleti’ni ve Gazze’deki Soykırımı Eleştirdiği İçin Verilen Mahkûmiyet Kararını Onadı PSTU lideri Zé Maria önümüzde iki temel görev bulunduğunu belirtiyor. Birincisi, yalnızca kendisinin değil, Filistin halkını savunan çok sayıda başka aktivistin de karşı karşıya olduğu mahkûmiyet ve baskıya karşı kampanyayı sürdürmek. İkincisi ve temel olan ise, bu mahkûmiyetin asıl hedefi olan mücadeleyi, yani Filistin halkının özgürlüğü ve soykırımın sona erdirilmesi mücadelesini büyütmek.
  • Trump’ın Elçileri Putin’le Ne Görüştü?
    Savaş koşullarında barış ve özgürlük mücadelesi: Emperyalizmin ve toplumsal sonuçlarının eleştirisi Savaşın sona ermesinin Putin rejiminin düşüşüyle yakından bağlantılı olduğu yönündeki kanaat giderek güçleniyor. ‘Barışa ulaşmanın yolları” ise gerçekte, Putin ve Trump’a kendi iç cephelerinde ‘barış aradıkları’ görüntüsünü vermeleri için zaman kazandıran çıkmaz labirentlerden ibaret.
  • İşçiler Neden Örgütlenmeli?
    Örgütlenmek, emeğine sahip çıkmaktır. Birbirine sahip çıkmaktır. Haksızlık karşısında susmamaktır. Korkunun karşısına dayanışmayı koymaktır.
  • Fragility, Multiple Crises and the Regime’s Attacks
    The situation is like two sides of the same coin: abroad, militarism and the pursuit of a share in plunder by aligning itself with zones of conflict; at home, an unrelenting policy of the stick against workers and the opposition in order to manage the crisis. The regime is making society pay the price for the deepening structural crisis while attempting to align all forces around itself. As the regime attempts to reinvent itself, it is drawing a new line of sociopolitical alignment. In drawing this alignment, the regime no longer even needs to manufacture consent; it only demands social silence: “Nobody will make a sound!” The voice that will shatter this silence will come from those whose access to politics is being restricted, those who are increasingly being pushed from citizens to subjects and from workers toward slavery. This independent and organised line of struggle, built from below by the working class, the oppressed and the youth, is the only force capable of completely stripping away the veneer of this seemingly all-powerful regime.
  • Kırılganlık, Çoklu Kriz ve Rejimin Saldırıları
    Durum bir madalyonun iki yüzü gibidir: Dışarıda çatışma alanlarına eklemlenerek yağmadan pay alma ve militarizm; içeride ise krizi yönetebilmek adına emekçilere ve muhalefete kesintisiz bir sopa politikası. Rejim, derinleşen yapısal krizin faturasını topluma ödetirken tüm güçleri kendi etrafında hizalamaya çalışıyor. Rejim kendini yeniden icat etmeye çalışırken yeni bir sosyopolitik bir hizalanma çiziyor. Bu hizalanmayı çizerken rejim artık bir rıza üretimine dahi gerek duymuyor, yalnızca toplumsal bir sessizlik istiyor: “Kimsenin çıtı çıkmayacak!”  Bu sessizliği dağıtacak olan ses politikaya erişimi kısıtlananlardan, giderek yurttaştan tebaaya ve işçiden köleliğe itilenlerden gelecek. İşçi sınıfının, ezilenlerin ve gençliğin tabandan kuracağı bu bağımsız ve örgütlü bir mücadele hattı, bu muktedir görünen rejimin cilasını bütünüyle dağıtabilecek yegâne güçtür.
  • Bolivya’da Kriz Sürüyor ve Derinleşiyor
    Hükümetin ve sermayenin dayattığı krize yanıt, halkın mücadelesi olmalıdır. 53 günlük seferberlik, işçiler, köylüler, yerli halklar ve halk kesimleri arasında hâlâ canlı olan bir deneyim bıraktı. Yol kesme eylemlerinin kaldırılması bir geri çekilme anlamına geliyordu, ancak kesin bir yenilgi değildi. Çünkü binlerce insanı sokağa çıkaran nedenler (hayat pahalılığı, akaryakıt krizi, satın alma gücündeki kayıp ve kemer sıkma önlemlerine yönelik tepki) hâlâ ortada duruyor. Temel sorun hâlâ krizin bedelini kimin ödeyeceğidir: Paz, IMF, patronlar ve ulusötesi şirketler bu bedeli işçilere ve halka ödetmek istiyor. Bizim alternatifimiz bu kemer sıkma programını kabul etmek ya da yönetmek değil; ülkenin kaynakları üzerinden zenginleşenlerin krizin bedelini ödemesi için mücadele etmektir.
  • Who Will Pay the Price for the Climate Crisis? COP31 Is Coming to Antalya
    Who is responsible for the climate crisis, and who will bear the cost of the transition? The fundamental issue is how energy and production will be organized and who will make these decisions. If profitability and competitiveness are once again to determine the direction of production, it is difficult to claim that the green transition will be truly fair for workers. The issue is not merely what decisions will be made in Antalya. The real question is how energy, production, and social resources will be used, for what purpose, and in whose interests. If we genuinely want to solve the climate crisis, we need a perspective of social transformation that does not make working people pay the price of the transition, that plans production according to society’s needs, and that can carry this transformation out on a global scale.
  • Nepal’de Sel Felaketi: Küresel Isınmanın Bedeli
    Küresel ısınmaya en az katkıda bulunanlar, onun sonuçlarından en ağır biçimde etkilenenler oluyor. Bugün bedeli Nepal ödüyor; yarın kurbanlar başka yerlerde olacak. Bedelin yükünü her zaman işçi sınıfı taşırken, zararın büyük bölümüne kapitalist elitler ve onların kukla siyasetçileri neden oluyor. Çevreyi programının temel sütunlarından biri haline getiren, işçilerin yönettiği ve demokratik bir plan doğrultusunda hareket eden sosyalist bir hükümet, Birleşmiş Milletler’in tüm iyi niyetli çağrı ve uyarılarından çok daha fazlasını değişime yol açmak için yapabilir.
  • Almanya’da Aşırı Sağın Büyük Çıkışı
    AfD, Almanya’da yaygın olan ırkçılık ve göçmen karşıtlığından yararlanarak gerileyen Alman kapitalizminin yarattığı ekonomik ve siyasal hoşnutsuzluğu öngörülebilir günah keçilerine yönlendiriyor: Müslümanlara ve Romanlara, göçmenlere, kadınlara ve queer topluluğuna. AfD destekçileri, Pride yürüyüşlerine ve diğer queer mekânlarına yönelik artan saldırılarda da yer aldı. AfD yöneticileri ve milletvekilleri sürekli olarak Nazi retoriğine yakın söylemler kullanıyor; bazıları ise Neo-Nazi örgütlerin üyesi olmuş durumda.
  • Hintli İşçiler veya Göçmen İşçiler Değil, Ucuz Emek Düzeni Tartışılmalı!
    Hintli veya diğer göçmen işçiler Türkiye’deki işsizliğin ve düşük ücretlerin nedeni değildir. Gerçek karşıtlık Türkiyeli işçi ile Hintli işçi arasında değil; emeğin insanca yaşama hakkı ile en ucuz ve en güvencesiz işgücünü arayan sermaye arasındadır. Mücadele, milliyeti ne olursa olsun bütün işçiler için eşit işe eşit ücret, sendikal hak, sosyal güvence ve insan onuruna yaraşır çalışma koşulları mücadelesidir.
  • No To Attacks On LGBTI+ Organisations And Activists! We Stand With The Oppressed!
    What is happening should not be read as isolated events, but rather as a systematic narrowing of the LGBTI+ movement’s spaces for organization, expression, and visibility. During periods when economic crises, insecurity, unemployment, lack of a future, and social unrest increase, governments sometimes create scapegoats instead of addressing society’s real contradictions.
  • LGBTİ+ Derneklerine ve Aktivistlerine Dönük Saldırılara Hayır! Ezilenlerin, Görülmeyenlerin Yanındayız!
    Yaşananları tek tek olaylar olarak değil, LGBTİ+ hareketinin örgütlenme, ifade ve görünürlük alanlarının sistematik biçimde daraltılması olarak okumak gerekiyor. Ekonomik krizlerin, güvencesizliğin, işsizliğin, geleceksizliğin ve toplumsal huzursuzluğun arttığı dönemlerde iktidarlar bazen toplumun gerçek çelişkilerini tartışmak yerine ahlaki düşmanlar yaratırlar.
  • Kadınlar Zaten Eşit, Daha Ne İstiyorlar?
    Kadınlar oy kullanabiliyor, çalışabiliyor, mirasçı ve yönetici olabiliyor. Fakat kanunların tanıdığı haklar; gelirin, mülkiyetin, zamanın ve karar gücünün eşit paylaşılmasına yetmiyor. Bütün kadınlar erkek egemen düzenin sonuçlarıyla karşılaşıyor; yoksul kadınlar ise kadın olmanın yanı sıra sınıfsal eşitsizliğin yükünü de taşıyor.
  • Bir Fabrikanın Önünde Bekleyen Hayatlar: Digel Direnişinde 603. Gün
    Digel Tekstil işçileri 603 gündür İzmir’de fabrika önünde direnmeye devam ediyor. Digel Tekstil’de de mücadelenin merkezinde sendikal örgütlenme ve işçilerin toplu pazarlık hakkı bulunuyor. Sendikal örgütlenmenin ardından 17 Ocak 2025’te işten çıkarılan işçiler, mücadeleyi fabrika kapısının önüne taşıdı. Bir işçi hakkını alabilmek için neden 603 gün direnmek zorunda kalıyor?
  • Annelik Cezası: Çocuk Toplumun, Bedeli Annenin
    Çocuğun bakımını özel bir aile meselesi sayan düzen, bunun ekonomik bedelini neredeyse bütünüyle kadınlara ödetiyor. Annelik; kadınlar için ücret kaybı, işten uzaklaşma, terfi olanaklarının daralması ve daha düşük emeklilik geliri anlamına gelirken, erkeklerin çalışma hayatında benzer bir kırılma yaratmıyor.
  • Lenin’in Emperyalizm Teorisi Işığında Küresel Çatışmalar
    Yeni bir şiddet biçimi ile karşı karşıyayız: piyasada eşitler arasında adil, potansiyel olarak dengeli ve çok taraflı bir rekabet gibi görünen, sermayeler arasındaki küresel mücadele. Özellikle son yıllarda emperyalizm teorisini küreselleşmeye dönüştüren bu yanılsamadır. Sermaye ihracatının gerçek içeriği, emperyalist ülkelerdeki sermayeler arasında, işçi sınıfı tarafından üretilen küresel artı değer için giderek şiddetlenen çekişmedir. Sermayenin, menşe ülkelerinin iç pazarını kapattıktan sonra, dünya çapında genişlemekten başka bir çıkışı yoktur. Gerektiğinde, egemenlik altındaki ülkelerin geleneksel sosyal ilişkileri sömürgeci yöntemlerle yok edilir. Ya tipik bir kapitalist iç pazar yaratılır ya da sermaye ihracatı yoluyla mevcut bir pazar ele geçirilir. Bu nedenle, bu genişlemenin karakteri zorunlu olarak savaşçıdır, ancak mutlaka militarize değildir. Emperyalizmin doğası gereği imkansız olan şey, uzlaşma, anlaşma ve çok kutuplu bir dünyadır, özellikle de Çin’in iç pazarının büyüklüğü ve devlet aracılığıyla işletmelerinin merkezileştirilmesi açısından sahip olduğu rekabet avantajları göz önüne alındığında.
  • Bir Kurye ve Göçmen’in Hayatta Kalma Mücadelesi: Süleyman’ın Hikayesi
    Fransız yönetmen Boris Lojkine imzalı Süleyman’ın Hikayesi, çağdaş Avrupa’yı ayakta tutan göçmen emekçilerin dünyasını anlatan çarpıcı bir film. 2024 yılında Cannes Film Festivali’nin “Belirli Bir Bakış” bölümünde Jüri Ödülü kazanan yapım, Fransa’da kurye olarak çalışan Gine kökenli göçmen Süleyman’ın birkaç gününe odaklanıyor. Film yalnızca bireysel bir hayatta kalma hikâyesi anlatmıyor; modern dünyanın göç, emek ve eşitsizlik düzenini de görünür hâle getiriyor. Dahası, dijital platform ekonomisinin görünmez kıldığı kurye emeğine de gerçekçi bir ışık tutuyor.
  • İşçinin Sözü: İşçilerin Ortak Sesini Büyütmek İçin Yola Çıkıyor!
    İşçinin Sözü, işçilerin mücadelelerini, kendi deneyimlerini ve taleplerini görünür kılmak amacıyla yayın hayatına başlıyor. “Emeğin Onuru, Dayanışmanın Gücü” sloganıylaişyerlerinden haberleri, direnişleri, çalışma yaşamına ilişkin gelişmeleri ve işçilerin doğrudan deneyimlerini gündeme taşıyacak olan platform, farklı sektörlerde çalışan işçilerin birbirinden haberdar olmasını ve mücadelelerin ortaklaştırılmasını hedefliyor. Dayanışmanın kuruluş metninde, ücretlerden iş güvenliğine, çalışma koşullarından örgütlenme hakkına kadar işçilerin gündelik yaşamını belirleyen sorunların birlikte ele alınması gerektiği vurgulanıyor. İşçinin Sözü, sendikal ve toplumsal mücadelelerden işçi haberlerine kadar geniş bir alanda, emeğin ve dayanışmanın sesini büyütmeyi amaçlıyor.
  • Ekonomi Büyüyor Ama Kimin İçin?
    Toplumsal refahı yalnızca şirket kârlarıyla, borsa endeksleriyle veya milli gelir artışıyla ölçemeyiz. Reel ücretlere, güvenceli istihdama, erişilebilir konuta, eğitime ve sağlık hizmetlerine de bakmak gerekir. Ekonominin büyümesi, büyümeden kimin ne kadar pay aldığı sorusunu ortadan kaldırmaz. Mesele, refahın aşağıya yeterince damlamaması değil. Musluk baştan beri yukarıdakilerin deposuna bağlı.
  • Dünya Durumundaki Eğilimler
    Bu yazı Uluslararası İşçi Birliği – Dördüncü Enternasyonal / Liga Internacional de los Trabajadores – Cuarta Internacional (UİB-DE / LIT-CI) dünya çapında yaşanan siyasal süreçlere dair güncel değerlendirmeleridir.
  • Brezilya’da Kuryelerden Uyarı Grevi: Güvencesiz Çalışmaya Son!
    İş Bırakma Eylemi, Uygulama İşçilerinin Güvencesiz Çalışmanın Sona Ermesini İstediğini ve Yolun Mücadeleden Geçtiğini Gösteriyor
  • We Stand With Peace, Against the Palace!
    When we lay out what has happened since October 7, 2023, one thing is clear: October 7 imposed this new peace process, and both sides of the table were compelled to carry it forward. While armed organizations in the region are losing strength, central states are being strengthened with the financial and diplomatic support of imperialism. This process has reached its current point because Erdoğan has either eliminated all centers of power within the state or made them dependent on himself. While the Palace seeks to manage this entire process in Syria and Turkiye as a process of liquidation and integration, it is clear that what is taking place is “Peace Without Democracy.” The time has come to build a political line in which the working class, under heavy siege from the deep economic crisis and the interests of capital, becomes the subject and speaks in its own voice.
  • Barışın Yanında, Sarayın Karşısındayız!
    7 Ekim 2023 sonrası yaşananları alt alta dizdiğimizde karşımızdaki tablo açık; bu yeni çözüm sürecini 7 Ekim dayattı ve masanın her iki tarafı da bu süreci yürütmeye mecbur kaldı. Bölgede silahlı örgütler güç kaybederken, emperyalizmin finansal ve diplomatik desteğiyle merkezi devletler güçlendiriliyor. Süreç şimdi bu noktaya geldi çünkü Erdoğan devlet içindeki bütün güç odaklarını ya tasfiye etti ya da kendine mahkûm etti. Saray bütün bu süreci Suriye’de ve Türkiye’de bir tasfiye ve entegrasyon süreci olarak yönetmek isterken, yaşananın bir ‘Demokrasisiz Barış’ olduğu ortada. Ağır ekonomik krizin ve sermayenin çıkarları altında ağır bir kuşatma altında olan işçi sınıfının özne olduğu, işçi sınıfının sözünü söylediği bir hat inşa etmenin zamanı geldi.
  • Keşmir’de Kendi Kaderini Tayin Hakkı ve Sosyalist Devrim
    Hindistan ve Pakistan gibi bir “halklar hapishanesi” niteliğindeki ülkelerde ezilen ulusların kendi kaderini tayin sorunu en keskin biçimde ortaya çıkmaktadır. Bu sorun çözülmeden Güney Asya devrimi gerçekleşemez. Keşmir’de üç işgalci güç bulunuyor: Çin, Hindistan ve Pakistan. Burada işçi sınıfının çıkarlarıyla en tutarlı doğru tutum, Keşmir’de ve başka yerlerde patlak veren kendi kaderini tayin mücadelesini koşulsuz biçimde desteklemektir Devrimcilerin küçük ulus-devletlerin oluşumunun taşıdığı açık dezavantajlara rağmen ulusal mücadeleleri desteklemesinin bir nedeni vardır. Ulusal kurtuluş, burjuva demokratik devrimin tamamlanmamış bir görevidir ve mevcut haliyle hem ulusal hem de küresel ölçekte devrim açısından muazzam bir stratejik öneme sahiptir. Hindistan ve Pakistan’daki işçi devrimi sorunu, Keşmir’in kendi kaderini tayin hakkı sorunuyla karşı karşıya getirilemez; aynı şekilde bu demokratik görev de sosyalist devrim lehine küçümsenemez Sürekli Devrim teorisinin özü, tamamlanmamış demokratik görevlerin işçi sınıfının önderliğinde sosyalist devrimin bir parçası olarak çözülmesidir.
  • Tarlanın Öteki Yüzü: Göçmen İşçi, Mevsimlik İşçi ve Ucuzlatılan Emek
    Sorun işçinin nereden geldiği değildir. Sorun, emeğin neden bu kadar değersizleştirildiğidir. İşçinin karşısına başka bir işçi çıkarıldığında kazanan bir işçi olmaz. Kazanan, daha düşük ücretle daha fazla üretim yaptırabilen patrondur. Bu nedenle göçmen işçiye düşmanlık etmek, yerli işçinin ücretini yükseltmez.
  • Irak’ta Vekalet Savaşlarına Karşı Uzun Mücadele
    Irak’ın derin ve devam eden birçok krizi, ABD-İsrail ile İran arasındaki vekalet savaşları için kendi seçmediği bir alan olma rolünün sonuçlarıdır. Irak’ın son yıllarda bir nebze olsun istikrara kavuşmayı başarmış olması, son yirmi yılda dış müdahaleye, mezhepçiliğe ve komprador burjuva sınıfının yolsuzluklarına karşı kahramanca mücadele veren işçi ve gençlik hareketlerinin başarısıdır. Irak’ın kanlı bir başka vekalet savaşları dönemine çökmesini engelleyebilecek tek güç işte bu odaklardır: işçiler ve gençler.
  • Afganistan: ABD İşgalinin Sona Ermesinden 5 Yıl Sonra
    Afganistan için sosyalist bir politika, emperyalist ülkelerde dondurulmuş tüm Afgan fonlarının derhal serbest bırakılması, insani yardımın artırılması ve ülkenin Birleşmiş Milletler’deki yerinin yeniden güvence altına alınarak tüm devletler tarafından diplomatik olarak tanınması talebiyle başlamalıdır. Afgan halkının 2021’de işgalciyi ülkeden atma zaferine rağmen yaşam koşulları iyileşmedi ve GSYH yüzde 20 oranında küçüldü. Bunun başlıca sorumlusu, Afganistan’a ait yaklaşık 10 milyar dolarlık fonu dondurmaya devam eden emperyalist ülkelerdir.
  • Geri Dönüşümün Karanlık Yüzü: Türkiye’de Atık Sömürgeciliği
    Atığın ekonomik değerini kim alıyor ve gerçek maliyetini kim ödüyor? Türkiye’de plastik atık ithalatı ve mikroplastik kirliliği üzerine ortaya çıkan tablo, çevre sorunlarının üretim ilişkilerinden bağımsız ele alınamayacağını göstermektedir. Marksist ekoloji açısından mesele yalnızca yanlış uygulanan bir atık politikası, yetersiz denetim veya geri dönüşüm sektöründeki teknik eksikliklerden ibaret değildir. Sorunun temelinde, ekonomik değerin özel ellerde birikirken üretimin ve tüketimin yarattığı ekolojik maliyetlerin toplumun üzerine bırakılmasına dayanan daha geniş bir sistem bulunmaktadır.
  • Taşraya Taşradan Bakmak: Sermaye, Sınıf ve Mekân
    Taşra, merkezin eksik hâli değildir. Merkez de taşradan bağımsız değildir. Birinin zenginliği çoğu zaman diğerinin emeği, toprağı, göçü ve yoksunluğu pahasına şekillenir. Bu nedenle taşraya gerçekten taşradan bakmak, yalnızca bakış açısını değiştirmek değil, merkez ile çevreyi üreten sınıfsal mekanizmayı görünür kılmak demektir.
  • Uluslararası İşçi Birliği – Dördüncü Enternasyonal (LIT-CI / UİB-DE) İle Tartışan Troçkist Fraksiyonun (FT) Yeni Makalesi Üzerine
    Bizim için devrim, kitlelerin siyasi sahneye şiddetli ve ani bir şekilde girişidir. Bir devrim başladığında, onun kalıcı bir dinamik kazanması, yani önceden belirlenmiş bir aşamada durmaması için mücadele ederiz. Devrim başladıktan sonra (bizim katıldığımız ve yönettiğimiz devrim), hiçbir durumda onu resmi olarak belirlenmiş bir aşamada durdurmayız. Aksine, hareketin tüm olanakları tükenene kadar, duruma göre devrimi gerçekleştirmeye ve ilerletmeye devam ederiz.
  • Program ve Devrim: Troçkist Fraksiyon (FT) ile Tartışmalar
    Leninizmin gücü, bu gerçekliği kesin olarak anlamaktan yola çıkar ve ondan acil ve tarihsel görevleri, gerçeklik için politika ve programı çıkarır. Rus Devrimi, proletaryayı sosyal özne ve devrimci partiyi öncü olarak gören, tek zafer kazanmış sosyalist devrim olması nedeniyle, bizim tarihsel referansımızdır. Ve bu yolda ilerlemeyi hedeflemeli, stratejimizi buna göre belirlemeliyiz. Ancak, gerçeklik o anı tekrarlamıyorsa, gerçekliğin var olmadığını düşünmek çok farklı bir şeydir. Bir programı, kitlelerin acil mücadelelerinden iktidar mücadelesine geçmelerine yardımcı olan bir köprü, bir sloganlar sistemi olarak anlamak, gerçekliğin analizini ve karakterizasyonunu gerektirir. Sınıf mücadelesinin her durumunda aynı program söz konusu değildir. Bu görüş, Marksizmi sterilize eder ve onu her yerde ve her durumda aynı şekilde uygulanan bir dogma, bir şema haline getirir.
  • Moreno ve Morenizm: MRT ve Troçkist Fraksiyon İle Bir Tartışma
    Teori bir dogma değil, eylem için bir kılavuzdur. Nahuel Moreno, savaş sonrası dönemde Troçki’nin Sürekli Devrim teorisini en iyi savunan ve geliştiren kişiydi. Devrimler genellikle demokratik bayraklar altında başlar ve ancak proletarya önderliğinde tamamlanabilir.
  • Ekim Devriminden Sol Muhalefete: Troçki ve Marksist-Leninist Çizginin Sürekliliği
    Troçki’nin hayatı, devrimin yalnızca zafer anlarından ibaret olmadığını gösteren bir örnektir. O, 1905 Devrimi’nin barikatlarından Ekim Devrimi’nin iktidar mücadelesine, Kızıl Ordu’nun kuruluşundan sürgün yıllarına kadar hayatının her döneminde devrimci Marksizmin temel ilkelerini savundu.
  • KYK Yurtlarında İşçilere Sürgün, Mobbing ve İşten Çıkarmalara Karşı Mücadele Büyüyor
    Afyonkarahisar Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü’ne bağlı KYK yurtlarında işçilere yönelik sürgün, mobbing, işten çıkarma ve sendikal hakların engellenmesine karşı mücadele sürüyor. Tüm Otel ve Turizm İşçileri Sendikası (OTİS) 17 Ağustos 2026’da AFYONKARAHİSAR GENÇLİK VE SPOR İL MÜDÜRLÜĞÜ önünde gerçekleştirdiği basın açıklamasında Ferdağ Dalgıç’ın sendikal faaliyetleri nedeniyle sürgün edilmesine ve Naciye Kabak’ın işten çıkarılmasına tepki göstererek, işçilerin örgütlenme hakkına yönelik baskılara karşı geri adım atmayacağını açıkladı. Açıklamada, işçi sağlığı ve güvenliği ihlallerine, angarya çalıştırmaya ve keyfi uygulamalara da dikkat çekilirken, “Geri adım atmayacağız. Bizi sürgünle susturabileceğinizi düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. İşten çıkarma tehdidiyle örgütlenme irademizi kırabileceğinizi düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Mobbingle, baskıyla ve tehditle işçileri yalnızlaştırabileceğinizi düşünüyorsanız yine yanılıyorsunuz.” denilerek mücadeleye devam edileceği ilan edildi.
  • Yeni Bir Emperyalist Odağın Yükselişi: ABD-Çin Çatışması
    Çin’in 2008 küresel ekonomik krizine verdiği yanıt, onun yeni bir emperyalist güç olarak dünya sahnesine çıkışını tescilledi. O tarihten bu yana, küresel siyasetin merkezi ekseni haline gelen bu iki güç arasındaki çatışma; dünya ekonomik organizasyonunun gidişatını, küresel iş bölümünü ve devletler arası dengeleri kökten sarsmaktadır. Bu antagonizm, dünya siyasetinin merkezi ekseni haline gelmiştir. Trump’ın başkanlığa gelmesi, tehditleri ve kabadayılıkları da dahil olmak üzere tüm ekstra-ekonomik önlemleriyle, ABD emperyalizminin gücünü değil, çöküşünü yansıtıyor.
  • Amerika Birleşik Devletleri ve Yeni Emperyalist Dünya Düzeni
    Diğer Batılı emperyalist güçlerin desteğiyle tartışmasız bir küresel hegemon olarak hüküm süren Amerika Birleşik Devletleri dönemi sona erdi. Trump’ın tehditleri bir uyarı mahiyetindedir: ABD, ekonomik rekabetle koruyamadığı mevzileri şantajla, o da yetmezse askeri güçle geri almaya çalışacaktır. Ne ‘Küresel Güney’ savunuculuğu maskesiyle Çin veya Rus emperyalizmini ‘ehvenişer’ olarak pazarlayan ‘kampçı’ ve reformist kesimler; ne hala reform umudu taşıyan sosyal demokratların desteklediği sözde ‘demokratik’ Avrupa Birliği; ne de bazılarının liberal düzeni korumak için son çare gördüğü ABD; barışa veya işçilerin ihtiyaçlarına giden gerçek bir yol sunmaktadır. Bu yeni emperyalizm biçimi, 20. yüzyılın hüküm süren emperyalist dinamiklere daha yakındır. Benzer şekilde bu dönem; yarı-sömürge dünyayı yağmalamak ve denetim altına almak için emperyalist devletler arasında kızışan rekabetin, ulusal kurtuluş ve demokratik mücadelelerle iç içe geçtiği bir tablo sunmaktadır. Marksistler, ana kapitalist fraksiyonların planlarına karşı; sömürülen ve ezilenlerin ihtiyaçlarını temel alan bir işçi eylem planı ile acil bir çevre programını merkeze koymalı ve yaklaşan felaketten işçi sınıfı lehine çıkılabilecek bir yol önermelidir.
  • ABD’de Demokrat Parti Mezarlığında Yaşam Belirtileri Mi Var?
    ABD’de eksikliğini çektiğimiz şey iktidar koridorlarında doğru temsilciler değil, örgütlenmedir. Patronların partileri içerisinde örgütlendiğimizde egemen sınıfın gücünü inşa ederken işçi sınıfının mücadelesini düşmanlarımızın sınırları içerisine hapsediyoruz. Sosyalist hareketin gücü, işçi sınıfının bilinç düzeyinden ve işçilerin örgütlenme derecesinden kaynaklanır. İşçi sınıfını siyasal yaşama taşıyan sendikal ve toplumsal hareketler, sınıfımızın neleri başarabileceğini belirler. Kapitalist bir parti içerisinde faaliyet göstererek, mücadele etmek için ihtiyaç duyduğumuz örgütleri geliştirmeyi yalnızca daha da zorlaştırıyoruz.
  • “Bunlar Bu Paraları Nereden Buluyor?” Sen Çalışırken Onların Serveti Neden Büyüyor?
    Bir kuşak mülk topluyor. Sonraki kuşak o mülklerin kira geliriyle büyüyor. Çocuklar iyi okullara gidiyor. Çevre ediniyor. İş kurarken aile desteği alıyor. Batarsa yeniden deneyebiliyor. Yani servet sadece para olarak aktarılmıyor. Güven, bağlantı, çevre, risk alma kapasitesi ve zaman da miras kalıyor. Fakir biri için başarısızlık bazen hayatın dağılması demek. Zengin biri içinse çoğu zaman “tecrübe.” Son kırk yılda sermayenin getirileri, ekonomik büyümenin ve ücret artışlarının üzerinde seyretti. Bir insan maaşıyla geçinmeye çalışırken; büyük servetler faizle, hisse senetleriyle, yatırımlarla, emlakla ve şirket ortaklıklarıyla kendi kendini büyütmeye devam ediyor. Bu nedenle çalışarak elde edilen gelir, çoğu zaman mevcut servetin büyüme hızına yetişemiyor.
  • ABD Emperyalizmi İran’da Yeniliyor ve Daha da Yenilecek
    Trump’ın bu savaşta ilan ettiği hedefler defalarca değişti. Rejim değişikliğine ilişkin övünmeler ve tehditler artık gündemden düşmüş durumda; ABD şimdi savaş öncesinde var olan statükoyu dahi güvence altına almakta zorlanıyor. ABD, İran’a karşı küresel askeri kapasitesini neredeyse tamamen tüketmiş durumda ve bunun karşılığında elinde hiçbir kazanım bulunmuyor. İran’ın Hürmüz Boğazı üzerinde otorite iddiasında bulunması, hayati öneme sahip Malakka Boğazı’na ev sahipliği yapan Endonezya gibi diğer devletleri de kendi jeopolitik kozlarını yeniden değerlendirmeye yöneltebilir.
  • Keşmir İçin Uluslararası Dayanışma Kampanyası
    Pakistan’daki Mehnatkash Tehreek ve Hindistan’daki Mazdoor Inquilab’ın, Hindistan ve Pakistan’daki Keşmir bağımsızlık mücadelesi üzerine ortak makaleleri.
  • Brezilya’da Lula ve Aşırı Sağ Arasına Sıkışmış Politika İçin Bir Çıkış: Neden Devrimci ve Sosyalist Bir Sol Alternatif İçin PSTU Ön Adaylıklarını İnşa Ediyoruz?
    Lula ve Bolsonaro Brezilya kapitalizmini nasıl yönetecekleri ve hatta emperyalizmle ilişkilerini nasıl kuracakları konusunda farklı projelere sahipler. Ancak ilk olarak görülmesi gereken şudur: Her ikisi de mevcut sistemin sınırları içerisinde kalmaktadır. Aralarındaki farklılıklara rağmen bu iki projenin hiçbiri, herhangi bir emperyalist kesimle kopuş önerecek ölçüde gerçek anlamda ulusal egemenliği savunmamaktadır. Devrimci ve sosyalist bir sol alternatif inşa etmemiz gerekiyor. Aşırı sağın işçiler açısından bir tehlike oluşturduğu açıktır. Ancak Flávio Bolsonaro’nun önünde saygıyla eğildiği aşırı sağın liderinin Trump olduğu ve Lula’nın da onunla karşı karşıya gelmek yerine müzakerelerini sürdürdüğü aynı derecede açıktır. O halde aşırı sağı gerçekte kim güçlendiriyor? Devrimci ve sosyalist bir alternatif inşa edenler mi, yoksa sağ ile birlikte kapitalistlerin ve emperyalizmin çıkarları doğrultusunda hükümet edenler mi? İşçiler açısından gerçekten yararlı olan programın, onların bilincini, örgütlenme kapasitesini ve kapitalizme karşı ve sosyalizm uğruna mücadelelerini geliştirmeye katkı sunan program olduğunu yeniden hatırlamak gerekiyor.
  • ABD’de Yapay Zekâ Veri Merkezlerine Yönelik Muhalefet Giderek Artıyor
    Yapay zekâ veri merkezi inşaatına artık her 10 Amerikalıdan 7’si karşı çıkıyor. Yapay zeka veri merkezlerinin hızla yayılması, büyük teknoloji patronlarının ve kapitalistlerinin yapay zekâ teknolojilerinin gözetim, otomasyon ve savaş araçları olarak kullanılma kapasitesini artırmaya yönelik daha geniş bir siyasal projesini temsil ediyor. Bu projenin temel amacı, teknoloji kapitalistleri ile savunma sanayii şirketlerinden oluşan küçük bir azınlığın çıkarlarına hizmet etmek. Başarılı bir veri merkezi karşıtı hareket, ekonominin ve toplumun daha geniş kesimlerinin sağcı bir güç tarafından ele geçirilmesine karşı muazzam bir zafer anlamına gelecektir. Bugün inşa edilmeyen her veri merkezi, bunun yerine konutlara, okullara ya da temiz enerji üretimine aktarılabilecek bir kaynaktır. Yeni veri merkezlerinin inşasını durdurmaya yönelik talepler kuşkusuz değerli olsa da hareket bunun ötesine geçmeli ve hâlihazırda var olan veri merkezlerinin kamulaştırılması ve işçi denetimi altına alınması talebini yükseltmelidir.
  • Arjantin’de Irkçılığa Karşı Mücadele ve İşçi Sınıfının Birliği
    Arjantin, bütün Güney Amerika ülkeleri gibi emperyalizm tarafından ezilen bir ülkedir. Irkçılığı yenmenin yolu, Arjantin işçi sınıfının ve emekçi halkın bu mücadeleyi kendi ellerine almasından geçmektedir. Arjantin’de ırkçılığın varlığını kabul etmek aynı zamanda Afrika kökenli halkların ve yerli toplulukların tarihini, devlet eliyle yürütülen görünmezleştirme politikalarını ve bu tarihsel sürecin özgün karakterini de kabul etmek anlamına gelir.
  • Ceuta Krizi | Sınırın Her İki Yakasında Devrimci Bir Partinin İnşa Edilmesinin Zorunluluğu
    Bugün Ceuta’da yaşananlar, İspanyol devletinin ve Avrupa Birliği’nin onlarca yıldır Kuzey Afrika’da izlediği müdahaleci politikaların doğrudan sonucudur. Bugün her zamankinden daha acil olan görev; sınırın iki yakasında işçi sınıfının kendi bağımsız örgütlülüğünü inşa etmesidir. Halklar arasındaki nefreti, aşırı sağı ve merkez kapitalist ülkeler ile sermayenin çevre ülkeleri arasındaki korkunç eşitsizliği ortadan kaldırabilecek tek toplumsal düzen; üretimin ve toplumsal zenginliğin işçi sınıfı tarafından demokratik biçimde planlandığı, insanlığın ihtiyaçlarını esas alan sosyalist bir toplumdur.
  • Sözde ‘Ateşkese’ Rağmen İsrail, Ortadoğu’da İşgali ve Yıkımı Sürdürüyor
    Seçimleri Netanyahu’nun, Eisenkot’un ya da Bennett’in kazanması, İsrail’in savaş ve işgal politikalarının özünü değiştirmeyecektir. Bu saldırılar, İsrail’in Batı Şeria’da Yahudi yerleşimlerini Filistin halkının aleyhine genişletmeye yönelik daha kapsamlı planının bir parçası olarak değerlendirilmelidir. Filistin davası, bütün bölgenin emekçilerinin ortak davasıdır; Lübnan istese bile bunun dışında kalamaz. Gazze Yönetimi Ulusal Komitesi (NCAG), Gazze Şeridi’ni ABD’nin siyasi vesayeti altına sokmayı amaçlayan kukla bir yönetimden başka bir şey değildir. İsrail ordusunun oluşturduğu tehdit ancak bölgenin bütün emekçi halklarının ortak mücadelesiyle ortadan kaldırılabilir.
  • SYRIZA’yı Yeniden Tartışmak: Marksizm İçin Güncel Bir Stratejik Tartışma
    SYRIZA’nın ortaya koyduğu soru güncelliğini yitirmedi: İşçi sınıfının kendi yenilgisini yönetmek zorunda kalmaması için nasıl bir siyasal örgüte ihtiyacı vardır? Yunanistan deneyiminin ışığında yanıt tek bir yöne işaret ediyor: Programatik netlik, sınıf bağımsızlığı ve taban denetimi. Geri kalan her şey, SYRIZA’nın gösterdiği üzere, teslimiyete çıkarılmış bir davetiyedir. Yunanistan deneyimi, geniş örgütsel kapsamın, net programatik sınırlarla desteklenmediğinde, reformist yanılsamaların mezarlığına nasıl dönüştüğünü göstermiştir. Tarih, belirleyici anlarda muğlaklığı affetmez. Stratejik netlik sekterce bir lüks değil, yenilgiyi yönetenler durumuna düşmemenin koşuludur.
  • Hindistan’da Gençlik İsyanı
    Protestolar sönümlenmek bir yana, hızla büyüdü; yerel gibi görünen bir hareket kısa sürede ülke çapında bir gençlik isyanına dönüştü. Soru sızıntıları yalnızca idari bir beceriksizlik ya da yönetim hatası olarak görülemez. Bunlar, Hindistan eğitim sistemindeki daha derin çürümenin belirtileridir. Bizim görüşümüze göre Hindistan’daki eğitim krizinin kökleri Hint kapitalizminin yapısındadır. Bu sorunlar birkaç reformla ortadan kaldırılamaz. Bugün yapılması gereken, ülkenin dört bir yanında mücadele eden gençlikle güçlü bir dayanışma cephesi örmektir.
  • Direniş Çadırında Büyüyen Çocuklar
    Ama işçi sınıfının hafızasında asıl kalan, direniş çadırlarında kurulan kardeşliktir. Çünkü bazı mücadeleler maaş bordrolarında değil, çocukların hafızasında kazanılır. Ve bazı çocuklar, oyuncaklardan önce adaleti tanır. Belki de bu yüzden, yıllar sonra bu ülkenin emek tarihini yazacak olanlar yalnızca direnen işçiler değil; o çadırlarda büyüyen çocuklar olacaktır.
  • “Aynen Kardeşim, Yoksullar Aptal, Zenginler Zeki” Yalanı
    “Sizce 6 yaşından beri tarlada çalışan, 50 yaşına geldiğinde beli çökmüş, dişleri dökülmüş, güneş altında ömrünü bırakmış bir adam; başarılı bir avukattan, üst düzey bir yöneticiden ya da doktordan daha mı az çalışıyor?” Zenginlik ise yalnızca daha iyi bir yaşam standardı değil; zihinsel gelişim için de ciddi avantajlar sağlıyor. Zengin biri geleceği planlıyor, yoksul biri ay sonunu düşünüyor. Kapitalizm insanların ne kadar yorulduğuna bakmıyor; piyasada ne kadar pazarlanabildiğine bakıyor. Kapitalizmin en büyük başarısı belki de burada: İnsanlara yapısal eşitsizlikleri kişisel başarısızlık gibi hissettirebilmesinde.
  • Marksizm Şimdi! 1. Sayı Yayında!
    Sınıfsız bir dünya için Marksizm Şimdi! her şeyden önce mücadele eden işçiler, öğrenciler ve geleceğin devrimci zaferlerine adanmış insanlar için bir yol arkadaşı olmayı hedeflemektedir. Bu mütevazı çabanın, bu toprakların boyun eğmez devrimcilerine karanlıkta bir fener olmasını diliyoruz.
  • “Sosyal Yardımlarla Keyif Sürenler” Yalanı: Çalışmayıp Devlet Yardımı Alanlar Topluma Yük Oluyor
    Bir toplum neden milyarlarca dolarlık şirket kurtarma paketlerini normal görürken, yoksul bir insanın aldığı birkaç bin liralık yardımı ahlaki bir kriz gibi tartışıyor? Sosyal yardım çoğu zaman insanların düşündüğü gibi konforlu bir hayat değil; yalnızca tamamen düşmemeye çalıştıkları son basamak oluyor. Yardım alan insanlara ‘asalak’ gibi bakmak yerine, onları servetin ve kaynakların giderek daha küçük bir azınlıkta toplandığı bir düzenin mağdurları olduklarınu görmeliyiz.
  • Ahmet Doğançayır ve “Troçkistler”in Anısına
    Ahmet Doğançayır’ın ve 12 Eylül’ün o zorlu döneminden yüz akıyla çıkıp devrimci çizgisini ömrünün sonuna kadar koruyan Troçkistlerin hak ettiği değerin teslim edilmesi gerektiğine inanıyoruz. Hangi gelenekten gelirse gelsin, genç kuşak Devrimci Marksistlerin bu yiğit militanları hatırlaması gerekir. Bu hatırlatma, aynı zamanda Türkiye’de Troçkizmin adeta unutturulmuş erken dönem tarihine de bir selam duruşudur. Stalinizmin baskısı, silahlı faşistlerin terörü ve devletin zulmü altında militanca direnen tüm Troçkistler adına bu satırları kaleme almak tarihsel bir görevdir.
  • İşçi Sınıfı Merkezli Devrimci Bir Enternasyonalizm Geleneği Üzerine
    Devrimi generallere, parlamenterlere, bürokratlara havale eden anlayışlar, Troçkizmi devrimci bir stratejiden çıkarıp sol bir vitrin süsüne çevirdi. Bizim geleneğimiz ise tam tersine, Troçki’nin mirasını sınıf mücadelesinin gerçek pratiğiyle birleştirmeye çalışan bir hattır. Bu hattın kurucusu Nahuel Moreno’dur. Moreno için Troçkizm, konferans salonlarında tartışılan bir teori değil; grevlerde, direnişlerde, işgal edilen fabrikalarda sınanan bir pratiktir. Onun “fazla işçici” diye eleştirilen çizgisi, gerçekte işçi sınıfını yeniden siyasal özne haline getirme ısrarıdır. Bu dar anlamda bir sendikalizm değildir. Bu üretim ilişkilerinin merkezinde yer alan sınıfın aynı zamanda siyasal özne olarak inşasının merkezine konulması, işçi sınıfının iktidar hedefiyle örgütlenmesidir.
  • 90. Yılında İspanyol Devrimi: Tarihin Kızıl İpliğini Takip Etmek
    İspanyol Devleti’nin devrimi bize gösteriyor ki bir devrim, devletin basitçe reddedilmesine yer bırakmaz; tersine, proletarya tarafından fethedilmesini gerektirir, çünkü devlet sınıflar arasındaki uzlaşmaz çelişkinin ürünü ve tezahürüdür. Devlet, bir sınıfın diğeri üzerindeki egemenlik organıdır ve bu nedenle, sınıf farklılıklarını kesin olarak ortadan kaldırabilmek için proletarya tarafından fethedilmesini gerektirir; bu başarıldığında ise artık gerekli olmadığı için ortadan kalkacaktır. İktidarın fethinden vazgeçmek, onu gönüllü olarak zaten elinde tutanlara, sömürücülere, bırakmaktır. Devrimci parti olmadan zafer yoktur. 1936’da başlayan sürecin çıkardığımız en açık sonuçlarından biri, kazanımlarının ellerinden alındığını ve ezildiğini gören kitleler için bir alternatif olarak yükselecek, açıkça sosyalist bir programa ve sınıf bağımsızlığına sahip devrimci bir partinin eksikliğidir. Partinin, kitlelerin kendiliğindenliğinde bulunmayan bir teorisi ve programı vardır. 1936 İspanyol Devrimi’nin bize bıraktığı en önemli derslerden biri, işçi sınıfının yalnızca kendisine güvenebileceği ve dünyanın her yerindeki sınıf kardeşlerinin gücünden başka hiçbir dış aktöre güvenemeyeceğidir.
  • Futbol, Erkeklik, Milliyetçilik: 2026 Dünya Kupası Üzerine Bir Okuma
    Erkeklik / Ataerki, kapitalist üretim ilişkilerinden bağımsız bir olgu değildir. Futboldaki militarist ve maço erkeklik söylemi; işçi sınıfı gençliğini rekabete, kas gücünün sömürüsüne, hiyerarşiye ve nihayetinde egemen sınıfın ordusuna/savaşına hazırlayan bir ideolojik aygıttır. Futbolun büyük sahnesi yalnızca yeteneklerin ve taktiklerin yarıştığı bir alan değildir; aynı zamanda devletlerin, güvenlik politikalarının, sınırların ve uluslararası ilişkilerin de görünür olduğu bir alandır. Sermaye Futbolu giderek daha fazla maç, daha yoğun takvim ve daha büyük ekonomik beklentiler üzerine kuruluyor.
  • Pakistan Yönetimindeki Keşmir Yol Ayrımında
    Pakistan yönetimindeki Keşmir, yakın tarihinin en önemli siyasal ve toplumsal krizlerinden birini yaşamaktadır. Başlangıçta enflasyona, hızla yükselen elektrik fiyatlarına, ağır vergilere ve temel ihtiyaç maddelerinin artan maliyetine karşı kitlesel bir hareket olarak ortaya çıkan mücadele, zamanla demokratik haklar, siyasal temsil ve Cemmu Keşmir halkı ile Pakistan devleti arasındaki ilişki etrafında şekillenen çok daha kapsamlı bir mücadeleye dönüşmüştür. Bu hareketin gelecekteki gücü yalnızca Cemmu Keşmir halkının cesaretine ve kararlılığına değil; dünyanın dört bir yanındaki işçilerin, sendikaların ve demokratik hareketlerin gerçek bir enternasyonalist dayanışma ruhuyla onların yanında durmasına da bağlı olacaktır.
  • Çaba ve Eğitimle Sınıf Atlanabilir Yalanı: Sınıflar Arası Asansör Çalışıyor Mu, Yoksa Bozuk Mu?
    Aristokratik bir düzende zenginler üstünlüklerini soya bağlar; meritokratik düzende ise üstünlüklerini zekâlarına, başarılarına ve liyakatlarına bağlarlar. Liyakat sandığımız şeylerin önemli bir kısmı ise önceden satın alınmış fırsatlardır. Bir toplum gerçekten liyakati savunuyorsa, önce herkesin o liyakati geliştirebileceği koşulları yaratmak zorundadır.