Bütün gün çalışan, üreten ve hayatın devam etmesini sağlayan genç işçiler neden insanca yaşayabilecek bir ücrete ulaşamıyor?
Gençlik yalnızca çalışarak hayatta kalmaya çalışılan yıllardan ibaret olmamalı.
Gençler canlarını ve geleceğini patronların insafına bırakamaz.
Gençliğin mücadelesi işçi sınıfının genel mücadelesinden ayrı düşünülemez.
Barınma, temel bir insan hakkı olarak görülmekten çıkarılarak, özellikle genç işçileri hedef alan başlıca yoksullaştırma aracına dönüştürüldü.
Fransa’daki taban meclislerinin ve İspanya’daki kiracı sendikalarının gösterdiği gibi direniş, ancak halkın örgütlü gücüne, sınıf dayanışmasına ve örgütlü doğrudan eyleme dayandığında zaferler kazanabilir.
Avrupa kıtasında radikal ve enternasyonalist bir alternatifin inşası, proletaryanın ve gençliğin mücadelelerini birleştirme, sokakları doldurma ve örgütlü güçleriyle dayatma kapasitesine bağlıdır. Amaç, insan yaşamının kârın üzerinde tutulduğu bir toplumun kurulmasıdır.
Geçmişteki gençlik mücadelelerinden farklı olarak bu hareket, yalnızca hükümetin belirli bir tasarısına karşı çıkmayı ve o tasarının geri çekilmesini hedeflemiyor.
Bugün talepler, okul içi ve maddi sorunların çok ötesine geçmiş durumda. Başka eşitsizlikler ve başka zulümler de gündeme getiriliyor: Filistin’deki soykırımın teşhir edilmesi, özellikle yoksul mahalleleri etkileyecek olan ve polise cezasızlık sağlayacağı gerekçesiyle ‘öldürme izni yasası’ olarak anılan masumiyet karinesi düzenlemesine karşı çıkılması ve yaklaşan kemer sıkma bütçesinin reddedilmesi.
Gençliğini dinlemeyi reddeden ve hizmet ettiği zararlı sınıfa mutlak sadakat gösteren devletin şiddetine rağmen gençlik hareketi devam ediyor ve büyüyor. Öyle bir noktaya ulaşıyor ki, kuşkusuz yeni mücadele yolları aramak zorunda kalacak.
Fransız Gençliği sokaklarda mücadeleyi büyütürken dünyanın öteki tarafında, Hindistan’da süren protestolar inatçı hükümetlerin bile sürekli ve kitlesel baskı karşısında geri adım atmaya zorlanabileceğini göstermektedir.
Hareketin gündemi hâlâ burjuva demokrasisinin sınırları içinde kalıyor. Oysa burjuva demokrasisinin doğası gereği sınırlı olduğu gerçeği göz ardı ediliyor; çünkü bu, egemen sınıfın demokrasisidir. Sistem, işçilerin yaşam koşullarını iyileştirmek, hele onlara gerçek bir iktidar gücü kazandırmak üzere tasarlanmamıştır. Sistemin amacı, sınıf çelişkilerini burjuvazinin çıkarları doğrultusunda yönetmektir.
Hareket, sistemin köklü biçimde yeniden yapılandırılmasını talep edecek şekilde genişletilmelidir. Bu mücadele, özünde kast egemenliğini hedefleyen bir hareket olan Hindutva’ya karşı bilinçli ve kararlı bir mücadeleyle birleştirilmelidir.
Occupy Wall Street doğrudan siyasi iktidarı değiştirmedi. Ancak ABD’de özellikle genç kuşakların milyarderlere, şirket gücüne ve ekonomik eşitsizliğe bakışını ciddi biçimde etkiledi. Bugün ABD’de gelir dağılımı ve servet eşitsizliği üzerine yapılan tartışmaların dili büyük ölçüde o dönemde şekillendi.
Bu süreç aynı zamanda ABD’de uzun yıllardır marjinal görülen “Demokratik Sosyalizm” kavramının yeniden görünür hale gelmesine yol açtı.
Mesele yalnızca nüfusun yaşlanması değil. Asıl tehlike, elde kalan gençlerin de topluma ve geleceğe olan bağını kaybetmesi olabilir. Çünkü aslında bu bir “tembellik ideolojisi” değil; sistemin vaatlerine duyulan inancın çöküşü. Sessiz bir geri çekilme biçimi.
Kenya’dan Nijerya’ya, Senegal’den Güney Afrika’ya ve Fas’a kadar birçok Afrika ülkesinde son yıllarda büyüyen gençlik protestoları, kıta genelinde yeni bir toplumsal öfke dalgasına işaret ediyor. Hayat pahalılığı, işsizlik, polis şiddeti ve yolsuzluk karşıtı gösteriler bazı ülkelerde parlamento baskınlarına, internet kesintilerine ve kanlı çatışmalara dönüştü. Protestoların arkasında genç kuşakların arasında giderek büyüyen ve ekonomik krizle beslenen “geleceksizlik” hissi bulunuyor.