İşçi sınıfı kendi kurtuluşunun öznesi olacaksa, taktikler bundan böyle ve her şeyden önce iktidarın kullanılması sürecinde, sınıfın bağımsız örgütlenmesini, seferberliğini ve süreç üzerindeki kontrolünü korumaya ve genişletmeye yönelik olmalıdır.
Bürokrasi, Ekim Devrimi’nin kazanımlarını savunurken devrilmedi; sonunda bu kazanımların kapitalist restorasyon yoluyla tasfiye edilmesine öncülük etti.
Sosyalizme geçişi, iktidarın ele geçirilmesiyle otomatik olarak güvence altına alınan bir süreç olarak değil, ilerlemeler ve gerilemelerin, devrim ve karşı-devrim eğilimlerinin çatıştığı bir sınıf mücadelesi süreci olarak anlamak gerekir.
Marksist geleneği ve programını, geçmişte var olan ve halen var olan diğer tüm sosyalist, hümanist veya eşitlikçi akımlardan ayıran şey, “İşçi Sınıfının Kurtuluşunun İşçi Sınıfı Tarafından Kazanılması Gerektiği” ilkesidir.
Kapitalist toplumun sosyal sınıflara bölünmesi, bireylerin kendileri hakkında ne düşündükleri ve söylediklerinden ve yaşadıkları toplum hakkında ne düşündükleri ve söylediklerinden bağımsızdır.
İşçi sınıfı, soyut olarak devrimci bir özne değildir. Devrimcilerin rolü, belirli bir sosyal sınıfa ait olduklarını ve kendilerini özgürleştirmek için karşı karşıya oldukları zorlukların farkına varmalarını sağlayacak şekilde hareket etmektir.
Bugünün Rusya’sı, dengesiz bir sanayi gelişiminin sonucu olarak ortaya çıkan emperyalist bir devlettir. Rusya’nın tekelci kapitalizminin iki ana zayıflığı, zayıf finansal sermayesi ve gelişmemiş sanayisi olmaya devam ediyor.
Putin, yeni Ukrayna savaşını, devletin ekonominin önemli stratejik sektörleri üzerindeki kontrolünü daha da sağlamlaştırmak ve emperyalist konsolidasyonunu ilerletmek için kullandı.
SSCB’nin çöküşünden bu yana, Rus ordusu, yakın çevresindeki ülkelerde Rus egemenliğine karşı çıkan her türlü muhalefete tepki olarak defalarca gerici jandarma rolünü üstlenmiştir. Rus devleti, yarı-çevresindeki ülkelerin ekonomik ilhakına karşı çıkacak her türlü halk kurtuluş hareketi veya daha iyi çalışma koşulları için yapılan işçi eylemlerini bastırmaya çalışmıştır.
Rus emperyalizmi tarafından ezilen tüm halklarla dayanışma içinde olan bağımsız bir sınıf mücadelesi programı, mutlak bir zorunluluktur. Böyle bir enternasyonalist dayanışma, Rus işçi sınıfının kendi despotik yöneticilerine karşı vereceği mücadeleyi yeniden canlandırmak ve toplumsal bir alternatif inşa etmek açısından kilit bir öneme sahiptir.
Yeni bir şiddet biçimi ile karşı karşıyayız: piyasada eşitler arasında adil, potansiyel olarak dengeli ve çok taraflı bir rekabet gibi görünen, sermayeler arasındaki küresel mücadele. Özellikle son yıllarda emperyalizm teorisini küreselleşmeye dönüştüren bu yanılsamadır.
Sermaye ihracatının gerçek içeriği, emperyalist ülkelerdeki sermayeler arasında, işçi sınıfı tarafından üretilen küresel artı değer için giderek şiddetlenen çekişmedir.
Sermayenin, menşe ülkelerinin iç pazarını kapattıktan sonra, dünya çapında genişlemekten başka bir çıkışı yoktur. Gerektiğinde, egemenlik altındaki ülkelerin geleneksel sosyal ilişkileri sömürgeci yöntemlerle yok edilir. Ya tipik bir kapitalist iç pazar yaratılır ya da sermaye ihracatı yoluyla mevcut bir pazar ele geçirilir. Bu nedenle, bu genişlemenin karakteri zorunlu olarak savaşçıdır, ancak mutlaka militarize değildir.
Emperyalizmin doğası gereği imkansız olan şey, uzlaşma, anlaşma ve çok kutuplu bir dünyadır, özellikle de Çin’in iç pazarının büyüklüğü ve devlet aracılığıyla işletmelerinin merkezileştirilmesi açısından sahip olduğu rekabet avantajları göz önüne alındığında.
Çin’in 2008 küresel ekonomik krizine verdiği yanıt, onun yeni bir emperyalist güç olarak dünya sahnesine çıkışını tescilledi. O tarihten bu yana, küresel siyasetin merkezi ekseni haline gelen bu iki güç arasındaki çatışma; dünya ekonomik organizasyonunun gidişatını, küresel iş bölümünü ve devletler arası dengeleri kökten sarsmaktadır. Bu antagonizm, dünya siyasetinin merkezi ekseni haline gelmiştir.
Trump’ın başkanlığa gelmesi, tehditleri ve kabadayılıkları da dahil olmak üzere tüm ekstra-ekonomik önlemleriyle, ABD emperyalizminin gücünü değil, çöküşünü yansıtıyor.
Diğer Batılı emperyalist güçlerin desteğiyle tartışmasız bir küresel hegemon olarak hüküm süren Amerika Birleşik Devletleri dönemi sona erdi.
Trump’ın tehditleri bir uyarı mahiyetindedir: ABD, ekonomik rekabetle koruyamadığı mevzileri şantajla, o da yetmezse askeri güçle geri almaya çalışacaktır.
Ne ‘Küresel Güney’ savunuculuğu maskesiyle Çin veya Rus emperyalizmini ‘ehvenişer’ olarak pazarlayan ‘kampçı’ ve reformist kesimler; ne hala reform umudu taşıyan sosyal demokratların desteklediği sözde ‘demokratik’ Avrupa Birliği; ne de bazılarının liberal düzeni korumak için son çare gördüğü ABD; barışa veya işçilerin ihtiyaçlarına giden gerçek bir yol sunmaktadır.
Bu yeni emperyalizm biçimi, 20. yüzyılın hüküm süren emperyalist dinamiklere daha yakındır. Benzer şekilde bu dönem; yarı-sömürge dünyayı yağmalamak ve denetim altına almak için emperyalist devletler arasında kızışan rekabetin, ulusal kurtuluş ve demokratik mücadelelerle iç içe geçtiği bir tablo sunmaktadır.
Marksistler, ana kapitalist fraksiyonların planlarına karşı; sömürülen ve ezilenlerin ihtiyaçlarını temel alan bir işçi eylem planı ile acil bir çevre programını merkeze koymalı ve yaklaşan felaketten işçi sınıfı lehine çıkılabilecek bir yol önermelidir.