Deneyim bir kez daha göstermektedir ki bir hükümetin düşüşünü talep etmek yetmez. Bir iktidar alternatifi inşa etmek gereklidir… Bu nedenle başlıca stratejik görev, Bolivya kitlelerinin gösterdiği muazzam gücü, işçilerin, köylülerin ve yerli halkların gerçek bir hükümet alternatifine dönüştürebilecek devrimci bir önderlik inşa etmeye devam etmektir.
Lena Souza / 25 Haziran 2026
2026 Ayaklanması ve Önderliklerinin Sınırları
Bolivya’yı Mayıs ve Haziran 2026 arasında sarsan mücadele günleri, ülkede 2003 Gaz Savaşı’ndan beri yaşanan en önemli sınıf mücadelesi sürecini oluşturmaktadır; o savaş Sanchez de Lozada’yı devirmiş ve 2005’te Carlos Mesa’nın düşüşüne de yol açmıştı.
Yaklaşık iki ay boyunca genel grev çağrısı yapıldı, işçi sektörleri kısmi grevler geliştirdi, köylü, yerli ve mahalle örgütleri ise ülkenin farklı bölgelerinde yüzden fazla yol kesme eylemini sürdürdü. La Paz kentinde gerçekleşen iki büyük ulusal mobilizasyon mücadelenin yüksek noktalarını işaret etti: 18-19 Mayıs yürüyüşü ve 10 Haziran yürüyüşü; her ikisi de La Paz ve El Alto’nun binlerce işçi ve mahalle sakini ile ülkenin farklı noktalarından gelen işçiler, köylüler ve yerli halklar tarafından gerçekleştirildi.
Her iki durumda da devletin baskı güçleriyle çatışmalar yaşandı. Bununla birlikte, mobilizasyonlar muazzam bir mücadele kararlılığı gösterse de, iktidarı gerçek anlamda ele almaya yönelik siyasi ve örgütsel bir hazırlık mevcut değildi. Mücadeleyi merkezileştiren organların yokluğu, ulusal önderliklerin tereddütleriyle ve hükümetin artan baskısıyla birleşince, mobilizasyonların rejime karşı kesin bir saldırıya dönüşmeden dağılmasına yol açtı.
Mobilizasyon, Rodrigo Paz hükümetini köşeye sıkıştırmayı başardı. Haftalarca, ülkenin geniş bölgeleri yol kesme eylemlerini sürdüren toplumsal örgütlerin, özellikle La Paz Departmanı’ndaki Tupac Katari köylü federasyonunun, CSUTCB’nin (Bolivya Köylü İşçileri Birleşik Sendikal Konfederasyonu) bazı kesimlerinin ve altiplano’nun diğer yerli ve köylü örgütlerinin, örneğin Bartolina Sisa Kadınlar Konfederasyonu ve Kızıl Ponchoların, etkin denetimi altında kaldı.
Pratikte, Bolivya’da bir aydan fazla süredir bir ikili iktidar durumu mevcuttu. Hangi ürünlerin, gıdaların, yakıtların veya araçların ülkenin ana yollarında dolaşabileceğine, hangilerinin ise barikat noktalarında tutulacağına bu örgütler karar veriyordu. Bu durum giderek artan tedarik sıkıntılarına, yakıt ve gıda kıtlığına ve özellikle La Paz ile El Alto kentlerinde, barikatların ekonomik ve siyasi etkisinin en yoğun olduğu yerlerde, sert bir fiyat artışına neden oldu. Hükümet devlet kurumları üzerindeki resmi denetimi elinde tutarken, harekete geçen örgütler malların dolaşımını ve ekonominin işleyişini koşullandırma konusunda önemli bir kapasite gösteriyordu. “¡Fuera Paz!” (Paz Defol!) sloganı, madencileri, köylüleri, yerli halkları, öğretmenleri, fabrika işçilerini, mahalle örgütlerini ve geniş halk kesimlerini bir araya getiren hareketin birleştirici eksenine dönüştü. Ancak kitlelerin gösterdiği muazzam mücadele azmine rağmen hareket başlıca siyasi hedefine “hükümetin düşürülmesine” ulaşamadı. Bu durumun nedenlerini anlamak, gelecek mücadeleleri hazırlamak için temel önemdedir.
Rodrigo Paz, MAS’ın Krizi ve Ayaklanmanın Başlangıcı
Rodrigo Paz’ın hükümete gelmesi, MAS hükümetlerinin yaklaşık iki onyıl boyunca biriktirdiği derin siyasi yıpranmanın sonucunda mümkün olmuştur. Dolar kıtlığıyla, yaşam maliyetinin artışıyla ve gaz döngüsünün tükenmesiyle belirlenen ekonomik kriz, evista ve arcista kesimler arasındaki bölünmeyle birleşince, masizm’i yıllarca ayakta tutan toplumsal ve siyasi tabanı eritti. Bu hoşnutsuzluktan yararlanan Paz, ekonomik istikrarı yeniden sağlayabilecek ve krizi çözebilecek bir alternatif olarak kendini sundu. Çok sayıda işçi, köylü ve halk kesimi, programına bir bağlılıktan ötürü değil, krizle başa çıkabilecek bir siyasi alternatifin bulunmayışından dolayı vaatlerine umut bağladı. Bununla birlikte, hükümetin ilk önlemleri uygulanmaya başlar başlamaz, çok sayıda mücadeleci, Paz’a güvendiklerini açıkça kabul etti ve bunu bir seçim aldatmacası olarak gördüklerini ifade ederek hayal kırıklıklarını dile getirdi. Sahte vaatlerin kurbanı olma ve gerçek bir siyasi dolandırıcılığa kurban gitme hissi, mobilizasyonun hızlı büyümesini körüklemeye yardımcı oldu.
Görev süresinin ilk ayları, doksanlı yılların yapısal uyum planlarını anımsatan neoliberal bir saldırıyla işaretlendi. 5503 sayılı Kararname, yakıt sübvansiyonlarını kaldırarak yaşam maliyetinde anında artışlara yol açtı. Toprak Yasası adı verilen düzenleme, ortak toprakların metalaştırılması için yeni olanaklar açtı. Eşzamanlı olarak hükümet ekonomik serbestleşmeyi ilerletti, büyük servetlere uygulanan vergileri kaldırdı, ücretleri dondurdu ve stratejik sektörlerde yabancı yatırım için yeni kolaylıklar sağladı.
Paz’ın projesi, konjonktürel ekonomik önlemler uygulamanın çok daha ötesine geçmeyi amaçlıyordu. 2003 ve 2005 ayaklanmalarının ardından inşa edilen kuvvetler ilişkisini değiştirmeyi, burjuvaziyi güçlendirmeyi ve Bolivya’nın doğal kaynaklarının uluslararası sermayenin çıkarlarına bağımlılığını derinleştirmeyi hedefliyordu. Paz, Bolivya’da Trump’ın politikalarının sadık bir uygulayıcısı olduğunu göstermiştir.
Ancak bu önlemlerin her biri sokaklarda anında bir yanıt buldu. Yaşam maliyetinin artışına ve tedarik sıkıntısına karşı protestolar olarak başlayan hareket, kısa sürede “¡Fuera Paz!” birleştirici sloganı altında hükümetin meşruiyetini sorgulayan ulusal bir ayaklanmaya dönüştü.
Direnişin büyüklüğü hükümeti birçok kez kısmen geri adım atmaya zorladı. Ancak bu geri adımlar hiçbir zaman stratejik programdan vazgeçmek anlamına gelmedi. Zaman kazanmak, harekete geçen sektörleri bölmek ve onu köşeye sıkıştırmayı başarmış olan hareketi giderek yıpratmak amacıyla yapılmış taktik manevralardı.
Yükselişin Gücü
Mücadelenin en önemli özelliklerinden biri harekete geçen sektörlerin genişliğiydi.
COB genel grev çağrısı yaptı ve örgütlü işçi hareketini sahnenin merkezine koydu. FEJUVE, El Alto’yu bir kez daha halk direnişinin kalbine dönüştürdü. Tupac Katari Federasyonu, Kızıl Ponchular ve Bartolina Sisalar, La Paz’ı haftalarca tecrit eden barikatlar örgütledi. CSUTCB’nin kesimleri, Amazon yerli örgütleri, kent ve kır öğretmenleri, fabrika işçileri ve nakliyeciler mobilizasyonlara etkin biçimde katıldı. Bu yakınlaşma, kısmen de olsa, yirmi birinci yüzyıl başının büyük ayaklanma günlerini hatırlattı.
Rodrigo Paz’ın istifa talebi birleştirici bir unsur olarak işlev gördü. Sektörel taleplerin ötesinde, milyonlarca insan hükümetin meşruiyetinin kendisini sorgulamaya başladı. Haftalarca, hareketin saldırıda, hükümetin ise savunmada olduğu, halk hareketi için son derece olumlu bir durum oluştu.
Bolivya’daki mobilizasyonlar ve ikili iktidar, Latin Amerika kitleleri için önemli bir örnekti. Tüm dünyadaki burjuva basın, bu örneğin bilinmesini engellemek için Bolivya’da yaşananları basitçe haber yapmadı.
Hükümetin Stratejisi: Hayatta Kalmak İçin Bölmek
Hükümetin başlıca gücü, hareketi cepheden bir çatışmayla yenemeyeceğini hızla kavramış olmasıydı. Hükümet stratejisi, farklı sektörlerle ayrı ayrı müzakere etmek, kısmi tavizler sunmak ve aşağıdan inşa edilen birliği parçalayacak özel anlaşmaları teşvik etmekten oluşuyordu.
Aynı zamanda, haftalarca süren kesintisiz mobilizasyonun yarattığı yıpranmadan da yararlandı. Yakıt eksikliği, ekonomik zorluklar ve birikmiş bitkinlik çok sayıda sektörü etkilemeye başladı.
Bu arada, devlet aygıtı protestonun kriminalize edilmesini derinleştiriyordu. Yüzlerce aktivist tutuklandı, önderler yargı yoluyla kovuşturuldu, topluluklar bastırıldı. Eşzamanlı olarak hükümet, hareketi şiddet yanlısı, fesat çıkaran veya uyuşturucu kaçakçılığıyla bağlantılı gruplarca yürütülen bir eylem olarak sunmayı amaçlayan yoğun bir siyasi ve medya kampanyası geliştirdi. Bu anlatı, hükümetin yüksek düzey yetkilileri ve mobilizasyonları sözde suç çıkarlarıyla ilişkilendirerek baskıyı haklı çıkarmaya çalışan ABD emperyalizminin sözcüleri tarafından güçlendirildi. Ancak bu strateji beklenen başarıyı elde edemedi. Bir yandan, işçileri, köylüleri, yerli halkları, mahalle sakinlerini ve ülkenin her yerinden halk kesimlerini kapsayan hareketin genişliği böyle bir suçlamanın sürdürülmesini zorlaştırıyordu. Diğer yandan, devlet aygıtının kendisiyle bağlantılı sektörleri de sıçratan uyuşturucu kaçakçılığı ve odun kaçakçılığı şebekeleriyle ilgili çeşitli skandallar, “narcomadera” (uyuşturucu-odun) vakası adı verilen, resmi söylemin güvenilirliğini zayıflatıyordu. Buna karşın kriminalize etme kampanyası, harekete geçen örgütlere karşı yürütülen polis, yargı ve askeri baskının bir tamamlayıcısı olarak işlev gördü. Yeni Olağanüstü Hal Yasaları’nın kabulü bu politikada niteliksel bir sıçramayı temsil etti. Hükümet, ABD emperyalizminin açık desteğiyle askeri müdahaleyi genişletmek ve demokratik hakları kısıtlamak için yasal bir çerçeve oluşturmaya çalıştı.
COB ve Önderlik Sorunu
COB önderliğinin rolü, sürecin başlıca çelişkisini ifade etmektedir.
Bir yandan, COB olmaksızın mücadelenin ulusal bir boyut kazanması zor olurdu. Genel grev çağrısı ve La Paz’daki ana mobilizasyonlara katılımı, toplumsal hoşnutsuzluğun Rodrigo Paz hükümetine karşı siyasi bir ayaklanmaya dönüşmesini sağladı.
Diğer yandan, önderliği büyük tereddütler gösterdi ve sonunda mücadeleye ihanet etti. COB’un başlıca örgütlü gücü olan madenci proletaryası, Huanuni ve Colquiri işçileri, örgütlerinin temsilcileri aracılığıyla baskı eylemlerinde yer aldı, ancak maden üretimi hiçbir zaman genel olarak durdurulmadı. Farklı anlarda La Paz üzerine yürüme ve hükümetle çatışmayı derinleştirme isteklerini ifade ettiler. Ancak COB önderliği, ülkenin başlıca üretim sektörlerini durduracak gerçek bir genel greve önderlik etmeyi reddetti ve mücadelenin ulusal merkezileşmesinde de ilerlemedi.
Aynı zamanda, COB hükümetin ayrı ayrı müzakere politikasına karşı da kararlı bir tutum sergilemedi. Çatışmanın başından itibaren hükümet, kısmi anlaşmalar yoluyla hareketi yıpratmaya ve parçalamaya çalıştı. Önce kooperatif madencileri üzerinde ilerledi. 14 Mayıs’ta La Paz’da yaşanan önemli bir mobilizasyon ve çatışmaların ardından, hükümet ertesi gün önderleriyle (FENCOMIM) bir anlaşmaya ulaşmayı başardı ve bu sektörü baskı eylemlerinden çekti; daha sonra çeşitli kereler nakliyecilerle ve öğretmenler kesiminin bazı bölümleriyle müzakere etti. Sonunda, sendikanın kendisinin baskı eylemlerine son veren anlaşmayı imzalamasından sadece birkaç gün önce, COB’un başlıca örgütlü tabanı olan Huanuni ve Colquiri madencileriyle anlaşmaya ulaşmayı başardı. COB önderliği bu bölücü dinamiğe karşı savaşmak yerine onunla anlaşmaya vardı, haftaların en yoğun mobilizasyon dönemlerinde inşa edilen birliği giderek zayıflattı.
Madenciler, fabrika işçileri, öğretmenler, köylüler, yerli halklar ve mahalle örgütleri arasında etkin bir koordinasyon ve siyasi merkezileşmenin yokluğu, biriken gücün iktidarı gerçek anlamda ele alacak bir saldırıya dönüşmesini engelledi.
Burada 2003 günlerine kıyasla temel bir fark ortaya çıkıyor. O dönemde, işçi hareketi ile köylü sektörleri ve halk örgütleri arasındaki yakınlaşma, daha üst düzey bir koordinasyon, radikalleşme ve siyasi merkezileşmeye ulaşmış, rejimin sürekliliğini gerçek anlamda sorgulamaya açmıştı.
O dönemde mobilizasyonların gücü, madencilerin belirleyici rol oynadığı etkin bir genel grevle başlayarak, silahlı kuvvetleri bölmeyi başarmış, bu da hükümetin düşüşüne yol açmıştır. Bu durum 1952’de ve 1983-85’te de gerçekleşmişti.
Genel grev, ülke ekonomisini yol kesme eylemlerinden çok daha kesin bir biçimde durdurur. Harekete geçen kitlelerin ağırlığı, silahlı kuvvetleri bölebilir.
Bu kez bu gerçekleşmedi; ne gerçek bir genel grev ne de silahlı kuvvetlerin bölünmesi yaşanmadı.
40-50 bin işçinin hükümet sarayına yürüdüğü muazzam 10 Haziran yürüyüşü, hareketin gücünü ifade etti. Ama aynı zamanda zayıflığını da. Önderliğin yönelimi nedeniyle “barışçıl” bir yürüyüş oldu, hükümeti savunan silahlı kuvvetlerle çatışacak koşullara sahip değildi. Madencilerin doğal silahı olan dinamitler bile orada bulunmadı.
Böylece mobilizasyon ancak barikatların gücüyle ayakta kalmayı sürdürdü, bu da hükümete kesin bir darbe vurmaya izin vermedi ve kitlelerin bitkinliğine yol açtı.
Geleneksel Önderlikler ve Çelişkileri
FEJUVE, COB, Tupac Katari, Bartolinas, CSUTCB ve diğer sektörler arasındaki farklılıklar, çatışma ilerledikçe derinleşti. Bazı önderlikler Paz’ın istifa talebini sürdürdü. Diğerleri kendi taleplerinin müzakere edilmesine öncelik vermeye başladı. Bu farklılıklar daha derin siyasi süreçleri yansıtmaktadır.
Yıllarca, çok sayıda sendikal ve toplumsal önder MAS hükümetlerinin devlet aygıtına dahil edildi. Kaynakların, kamu görevlerinin ve kurumsal alanların yönetimi, çok sayıda örgütün siyasi bağımsızlığını azaltan ve çok sayıda önderin satın alınmasını ve uyumlu hale gelmesini teşvik eden bürokratikleşme süreçlerini doğurdu.
Mücadele, devletle kesin bir çatışma olasılığını masaya koyduğunda, bu çelişkiler tüm gücüyle ortaya çıktı ve COB önderliğinin ihanetiyle sonuçlandı.
Evo Morales ve Reformizmin Stratejik Krizi
Evo Morales’in çatışma sırasındaki tutumu da, MAS tarafından inşa edilen reformist projenin tarihsel sınırlarını ifade etti. Evo, süreç boyunca farklı anlarda, özellikle Cochabamba Tropico Federasyonları ve “Bolivya’yı Kurtarma Yürüyüşü” adı verilen eylem aracılığıyla, katılım gösterdi. Aynı şekilde, Rodrigo Paz hükümetinin, ABD desteğiyle, kendisini tutuklama ve siyasi olarak yasaklama girişimlerini tekrar tekrar kınadı, bu eylemleri halk örgütlerine karşı daha geniş bir saldırının parçası olarak sundu.
Bununla birlikte, önemli köylü ve kokalero kesimleri üzerindeki etkisine rağmen Evo, hareketin tamamını birleştirip yönlendirebilecek bir siyasi yönelim sunmayı başaramadı. Harekete geçen güçleri ortak bir hedef etrafında merkezileştirecek bir strateji ilerletmek yerine, hareketin kendisini kateden çelişkilerin bir parçası haline geldi.
Bu çelişkiler, Evo Morales’in nihai açıklamalarında bile açığa çıktı. Önceleri COB önderliğinin ihanetine karşı çıktı. Sonra, Tropico federasyonları baskı eylemlerinde bir ara verilmesini ilan ettiğinde, Evo, Rodrigo Paz’ın istifasını hiçbir zaman talep etmediğini kamuoyu önünde belirterek, haftalarca geniş kesimleri birleştiren ana sloganlardan birinden kendini uzaklaştırdı. Bu açıklama, çok sayıda aktivist arasında eleştirilere ve alay konusu olmaya yol açtı ve bir kez daha, krize karşı tutarlı bir çıkış yolu sunamayan bir önderliğin siyasi tereddütlerini gözler önüne serdi.
Tabanların Önderliklere Yönelik Eleştirisi
Mücadeleden doğan en önemli siyasi olgulardan biri, tabanların kendi önderliklerine yönelik artan sorgulamasıydı. Ampliados (geniş kurullar), cabildos (halk meclisleri), barikatlar ve sendikal toplantılarda, sadece Rodrigo Paz hükümetine karşı değil, sürece önderlik eden önderlere karşı da giderek daha sert eleştiriler ortaya çıktı. İşçilerin, köylülerin, yerli halkların ve harekete geçen mahalle sakinlerinin geniş kesimleri için, farklı önderlikler çatışma boyunca alınan kararlardan ve mücadelenin sonucundaki sorumluluklarından hesap vermek zorunda kalacaktır.
Ancak en derin eleştiriler COB önderliği üzerinde yoğunlaştı; sendikal merkez, hareketin başlıca birlik unsurlarından biri olmuş Rodrigo Paz’ın istifa talebinden vazgeçerek hükümetle bir müzakere masasına yöneldi. Çok sayıda aktivist için bu yönelim, hükümetin en zayıf anını yaşadığı sırada mücadelenin merkezi siyasi hedefinden vazgeçmek anlamına geldi.
Teslimiyet, COB önderliğinin tutuklu ve siyasi olarak kovuşturulan kişilerin serbest bırakılmasının müzakerelerin sürmesi için zorunlu bir koşul olduğunu kamuoyu önünde açıkladıktan sonra, bu talepten yirmi dört saatten daha kısa bir sürede vazgeçip hükümetle bir anlaşma imzalamaya geçtiğinde daha da açık hale geldi. Bu, hareketin bütününe karşı bir ihanetti.
Bugüne kadar bu anlaşmadan kamuoyuna açıklanan şey, esasen, sendikal merkezin ortaya koyduğu talepleri tartışmak için doksan günlük bir süre tanınmasıdır. Yani COB önderliği, haftalarca binlerce işçiyi ve halk kesimlerini hareketlendiren ana talepleri kazanmadan baskı eylemlerini sona erdirdi.
Çoğu mücadeleci için bu karar daha da ağır bir ihanet anlamına geldi, çünkü hemen ardından hükümetin olağanüstü hal kararnamesi geldi. COB mobilizasyonu kaldırırken, Rodrigo Paz bu mütareke fırsatını devletin baskı mekanizmalarını güçlendirmek, demokratik hakları kısıtlamak ve halk hareketine karşı yeni saldırılar hazırlamak için kullandı. Yani hükümet bulunduğu savunma konumundan çıkıp saldırıya geçti, bunu da COB önderliğinin ihanetinden yararlanarak yaptı.
Bu deneyim Bolivya’da derin siyasi sonuçlara yol açabilecek mi? Umulur ki binlerce aktivist, geleneksel önderliklerin sınırları ve mücadeleyi yenilgilere boyun eğdirecek müzakerelere tabi kılmadan sonuna kadar sürdürmeye hazır bir önderlik inşa etme gerekliliği hakkında dersler çıkarsın.
Mücadelenin Perspektifleri ve Bolivya ile Latin Amerika Üzerindeki Emperyalist Saldırı
Hareket, COB’un anlaşmayı imzalamasının ve olağanüstü hal kararnamesinin ardından bir geri çekilme anına girmiş olsa da, ayaklanmaya yol açan nedenler tümüyle yerinde durmaktadır. Rodrigo Paz hükümeti, işçilerin, köylülerin, yerli halkların ve halk kesimlerinin ortaya koyduğu başlıca taleplere yanıt verecek ekonomik kaynaklara sahip değildir. Mali kriz sürmektedir, dolar kıtlığı çözülmemiştir ve benzin almak için uzun kuyruklar nüfusun gündelik yaşamının bir parçası olmayı sürdürmektedir. Enflasyon, yaşam maliyetinin yükselişi ve hükümet politikalarına karşı birikmiş hoşnutsuzluk da ortadan kalkmamıştır.
Bu nedenle, şu anki mütarekenin rejimin kalıcı bir istikrara kavuşmasına dönüşmesi pek olası değildir. Hareket, COB önderliğinin ihanetinden ötürü bir yenilgi yaşadı, oysa hükümeti devirebilirdi.
Bununla birlikte bu stratejik bir yenilgi değildir. Ayaklanmaya yol açan ekonomik ve toplumsal çelişkiler varlığını sürdürmekte ve öngörülemeyen bir zamanda yeni mücadele patlamalarına yol açabilir.
Aynı zamanda, Bolivya deneyimi, kıtanın diğer ülkelerinde de muhtemelen gelişecek süreçleri önceden haber vermektedir.
Bolivya krizi, daha geniş bir uluslararası senaryonun parçasıdır. Lityum, stratejik madenler ve diğer doğal kaynaklar, Bolivya’yı ve Latin Amerika’yı ABD ile Çin arasındaki rekabetin önemli bir parçası olarak konumlandırmaktadır. Çin, MAS hükümetleri döneminde elde ettiği yatırımları ve sözleşmeleri sağlamlaştırmaya çalışmaktadır.
Bu güçlerden hiçbiri Bolivyalı işçilerin, köylülerin ve yerli halkların çıkarları doğrultusunda hareket etmemektedir.
Trump, Paz aracılığıyla Bolivya lityumu için savaşmaktadır, tıpkı Venezuela’yı işgal ederek ve Maduro’yu kaçırarak Venezuela petrolünü ele geçirmeyi başardığı gibi. Kuzey Amerika emperyalizmi, Çin emperyalizmini uzaklaştırmak ve kıtayı yeniden sömürgeleştirmek için kukla hükümetlerine dayanmaktadır. Paz ve Trump bir zafer elde etmişlerdir.
Dünya kapitalist krizinin ağırlaşması karşısında, emperyalizme bağımlı hükümetler, yapısal uyum planları, özelleştirmeler, demokratik haklara yönelik saldırılar ve baskı aygıtlarının güçlendirilmesi yoluyla stratejik doğal kaynakların denetimini güvence altına almaya çalışmaktadır. ABD’nin Rodrigo Paz hükümetine açıkça destek vererek müdahale etmesi, doğal kaynaklar ve Latin Amerika’nın siyasi denetimi üzerindeki rekabetin emperyalist stratejide giderek daha önemli bir yer tuttuğunu göstermektedir.
Bu nedenle, Bolivya halkının mücadelesiyle uluslararası dayanışma temel bir görevdir. Latin Amerika işçileri ve halkları, emperyalist çıkarların yerel idarecileri olarak hareket eden hükümetler tarafından sürdürülen kıtasal bir saldırıya karşı hazırlanmalıdır. Doğal kaynakların, demokratik hakların ve toplumsal kazanımların savunulması, ancak kıta çapındaki mücadelelerin birliği ve hem ulusal burjuvazilere hem de Latin Amerika’nın denetimi için rekabet eden farklı emperyalist güçlere karşı koyabilecek devrimci örgütlerin inşasıyla güvence altına alınabilir.
Stratejik Görevler
2026 günlerinin başlıca dersi, Bolivya kitlelerinin mücadele kapasitesinin bütünüyle yerinde durduğudur. Temel sorun mücadele etme kararlılığının eksikliği değildi. Toplumsal örgütlenmenin eksikliği de değildi. Eksik olan, mücadeleyi sonuna kadar sürdürebilecek bir önderlikti.
Deneyim bir kez daha göstermektedir ki bir hükümetin düşüşünü talep etmek yetmez. Bir iktidar alternatifi inşa etmek gereklidir. COB, köylü, yerli ve mahalle örgütleri muazzam bir tarihsel otoriteye sahiptir. Ancak bu otoritenin, burjuva her türden varyantından bağımsız bir strateji hizmetine konulması gerekmektedir.
Perspektif, siyasi iktidarı gerçek anlamda ele alabilecek ve ekonomiyi yeni toplumsal temeller üzerinde yeniden örgütleyebilecek işçilerin, köylülerin, yerli halkların, halk kesimlerinin ve gençliğin demokratik organlarının inşası olarak kalmaktadır. İktidar, kapitalizmin yasalarına ve emperyalizmin çıkarlarına bağımlı olmayı sürdürdüğü sürece, krizler yeniden tekrarlanacaktır.
Bu nedenle başlıca stratejik görev, Bolivya kitlelerinin gösterdiği muazzam gücü, işçilerin, köylülerin ve yerli halkların gerçek bir hükümet alternatifine dönüştürebilecek devrimci bir önderlik inşa etmeye devam etmektir. Ancak böylece 1952, 2003 ve 2026 Bolivya devrimlerinin bekleyen görevleri çözülebilir.
Bu yazının İngilizcesini okumak için tıklayınız.






