Anasayfa / Gençlik / Neoliberal Saldırı Karşısında Gençlik ve İşçi Sınıfı

Neoliberal Saldırı Karşısında Gençlik ve İşçi Sınıfı

Neoliberal Saldırı Karşısında Gençlik ve İşçi Sınıfı

Gençliğin mücadelesi işçi sınıfının genel mücadelesinden ayrı düşünülemez.

Barınma, temel bir insan hakkı olarak görülmekten çıkarılarak, özellikle genç işçileri hedef alan başlıca yoksullaştırma aracına dönüştürüldü.

Fransa’daki taban meclislerinin ve İspanya’daki kiracı sendikalarının gösterdiği gibi direniş, ancak halkın örgütlü gücüne, sınıf dayanışmasına ve örgütlü doğrudan eyleme dayandığında zaferler kazanabilir.

Avrupa kıtasında radikal ve enternasyonalist bir alternatifin inşası, proletaryanın ve gençliğin mücadelelerini birleştirme, sokakları doldurma ve örgütlü güçleriyle dayatma kapasitesine bağlıdır. Amaç, insan yaşamının kârın üzerinde tutulduğu bir toplumun kurulmasıdır.

Herbert Claros – Opinião Socialista / 16 Ekim 2026

Marksizm Şimdi! 1. Sayı Duyuru - Geniş

Avrupa, gençliğin ve işçilerin seferberliklerinin belirleyici bir dönemeçten geçtiği bir süreç yaşıyor. Fransa ve İspanya’nın sokakları ve meydanları, bir kez daha sınıf mücadelesinin başlıca sahnesine dönüşüyor. Art arda gelen mali kemer sıkma paketleriyle hız kazanan neoliberal politikaların ağırlaşması, enflasyon, kamu hizmetlerinin tasfiyesi ve emeğin sistematik biçimde güvencesizleştirilmesi, sınıfsal direnişi daha da güçlendiriyor.

Fransa’da öğrenci hareketi, Union Syndicale Solidaires gibi mücadeleci sendikal merkezlerle grevler, iş bırakma eylemleri ve okulların kapatılması biçimindeki eylemlerde birleşerek hükümeti köşeye sıkıştırıyor. İspanya’da ise barınmaya erişimdeki yapısal kriz ve ücretlerden gayrimenkul yatırım fonlarına doğru gerçekleşen büyük çaplı servet aktarımı, kiracı sendikalarının ve taban sendikalarının öncülüğünde yüz binlerce insanı harekete geçiriyor; tarihsel boyutlara ulaşabilecek bir genel grevin yolunu açıyor. Her iki ülkede de münferit protestolarla karşı karşıya değiliz. İnsan yaşamını finans kapitalin, çokuluslu şirketlerin ve büyük mülk sahiplerinin kârlarına tabi kılan siyasal ve ekonomik modele karşı yeni kuşakların örgütlü tepkisine tanıklık ediyoruz.

Fransa’daki Mücadele Ateşi: Mücadele Geleneğinden Gençlikle Birleşmeye

Son yıllarda Emmanuel Macron’un iktidarı altında Fransız devlet aygıtı, savaş sonrası dönemde elde edilen tarihsel kazanımları tasfiye etme programını yoğunlaştırdı. Son derece sevilmeyen önlemlerin otoriter kararnamelerle dayatılması, rejimin demokratik meşruiyet açığını derinleştirdi ve alttan alta büyüyen bir isyan ortamını besledi. Protestolar, eğitim, sağlık, kültür ve ulaşım gibi hayati alanlarda ağır kesintiler öngören yeni bütçelerin ilan edilmesiyle büyük bir yoğunluğa ulaştı. Buna karşılık yürütme erki, TotalEnergies ve LVMH holdingi gibi büyük sermaye gruplarına milyonlarca avroluk vergi muafiyetleri ve sübvansiyonlar sağlamayı sürdürüyor.

Baskı ve Direniş

Ekonomik ve toplumsal boğulmanın yaşandığı bu koşullarda gençlik, mücadelenin öncü gücü olarak sahneye çıktı. Liseler ve üniversiteler; okul binalarının kötüleşen koşullarına, kronik öğretmen eksikliğine ve emekçi sınıfların çocuklarının yükseköğretime erişimini engelleyen bir sınıfsal eleme mekanizması olarak işleyen Parcoursup sistemine karşı sürekli direniş odaklarına dönüştü. Öğrenci gösterilerine hükümetin verdiği yanıt, yoğun göz yaşartıcı gaz kullanımı, okul kapılarında keyfî gözaltılar ve adli soruşturmalarla yürütülen açık polis baskısı oldu. Bu saldırılar, öğrenci hareketinin sınırlarını aşan bir öfke dalgasını tetikledi.

Union Syndicale Solidaires’in seferberlik ve grev günleri çağrısıyla yayımladığı son bildiride, özellikle “Mücadele eden gençlikle birlikte grevde ve sokaktayız” sloganıyla gerçekleştirilen 13 Ekim eylemlerinde vurgulandığı gibi, gençliğin mücadelesi işçi sınıfının genel mücadelesinden ayrı düşünülemez. Mücadeleci sendikal önderlikler, polis şiddetine ve eğitimin güvencesizleştirilmesine karşı yanıtın fabrikalarda, bürolarda, hizmet sektöründe ve sokaklarda verilmesi gerektiğini kavradı. Güvencesizliği derinleştiren reformların derhâl geri çekilmesi, hayat pahalılığı karşısında ücretlerin genel olarak artırılması, şirketlerin aşırı kârlarının ağır biçimde vergilendirilmesi ve temel kamu hizmetlerine büyük ölçekli yatırımlar yapılması talep ediliyor. Hükümetin baskı politikalarına veya büyük şirketlere sağlanan yardımlara kaynak bulabildiği her seferinde çöken “para yok” söylemini işçilerin reddetmesi, dönemsel öfkeyi Macron hükümetine karşı örgütlü bir siyasal mücadele hareketine dönüştürdü.

İspanya’da Barınma Mücadelesi: Bankaların Kurtarılmasından Kiracıların Gücüne

Fransa’da çatışmanın merkezinde bütçe kısıtlamalarına karşı kamu hizmetlerinin ve satın alma gücünün savunulması yer alırken, İspanya’da toplumsal seferberlik, barınma hakkı ve gayrimenkul yağmacılığıyla mücadele etrafında şekilleniyor. Bu mücadelenin yakın tarihsel kökleri, 2011’deki Öfkeliler Hareketi (15M) dalgasına ve 2008 finans krizinin ardından yaşanan kitlesel tahliyelere karşı İpotek Mağdurları Platformu’nun (Plataforma de Afectados por la Hipoteca – PAH) yürüttüğü kararlı direnişe uzanıyor. O dönemde İspanya devleti özel bankaları kurtarmak için kamu kaynaklarından milyarlarca avro aktarırken binlerce aileyi yoksulluğa terk etmişti.

Ancak son on yılda sermayenin yaşamın yeniden üretimi üzerindeki sömürü biçimi niteliksel bir dönüşüm geçirdi. Yağmanın ekseni ipotekli konut kredilerinden kiralık konut piyasasına kaydı. Konutun finansallaştırılması, Madrid, Barselona, Valensiya ve Sevilla gibi kentlerin merkezlerini ve Balear ile Kanarya adalarını Blackstone gibi akbaba gayrimenkul fonlarının, kitlesel turizm platformlarının ve özel spekülatörlerin gerçek birer eğlence alanına dönüştürdü.

Bu dinamik, emekçi nüfusun çoğunluğu açısından sürdürülemez bir tablo yaratıyor. Büyük metropollerde kiracılar, aylık gelirlerinin yüzde 50 ila 70’ini yalnızca kirayı karşılamak için harcamak zorunda kalıyor. Barınma, temel bir insan hakkı olarak görülmekten çıkarılarak, özellikle genç işçileri hedef alan başlıca yoksullaştırma aracına dönüştürüldü. Hükümetin resmî söylemi makroekonomik göstergelerdeki ve istihdam oranlarındaki iyileşmeleri öne çıkarsa da İspanyol işçi sınıfının somut gerçekliği; güvencesiz çalışma sözleşmeleri, yerinde sayan ücretler ve yaşam maliyetlerindeki enflasyon nedeniyle her gün yeniden verilen bir hayatta kalma mücadelesiyle belirleniyor.

Yaşlı Bir Kadının Tahliyesi Seferberlikleri Tetikledi

“Evler boş, insanlar evsiz!” ve “Kiracılar suçlu değil, hükümet sorumlu!” sloganları altında Kiracılar Sendikaları Konfederasyonu; CGT, CNT ve Intersindical gibi antikapitalist sendikal merkezlerle ve toplumsal hareketlerle ittifak kurarak İspanya’nın başlıca kentlerinin caddelerini dolduran tarihsel gösteriler örgütledi.

Puerta del Sol meydanında yeni bir kamp dalgası, 26 Eylül 2026 gecesi başladı. Bu seferberliğin fitilini, Madrid’in Retiro semtinde yetmiş yıldır yaşadığı evinden tahliye edilen 87 yaşındaki Maricarmen Abascal’ın uğradığı haksızlık karşısında duyulan toplumsal öfke ateşledi. Konut, daha sonra evin boşaltılmasını talep eden Urbagestión adlı gayrimenkul yatırım şirketi tarafından satın alınmıştı. Eski kira sözleşmeleri kapsamında yaşlı insanların evlerinden zorla çıkarılması gibi simgesel olaylar ve barınma güvencelerini sağlamaya yönelik yasal düzenlemelerin engellenmesiyle daha da büyüyen protestolar, Puerta del Sol’u akbaba fonlarına, fahiş kiralara ve gayrimenkul spekülasyonuna karşı mücadelenin merkezine dönüştürdü.

Sol kampında İspanyol gençliği ve işçi sınıfı her gün bir araya gelerek mahalle komiteleri kuruyor, kira grevlerinin hazırlıklarını tartışıyor ve konut fiyatlarının sert biçimde düşürülmesini, tahliyelerin yasaklanmasını ve finansal spekülasyonun elindeki konutların müsadere edilmesini talep ediyor. Puerta del Sol’un simgesel gücünü yeniden canlandıran Madrid işçi sınıfı, kamusal alanın orada yaşayan ve üretenlere ait olduğunu ortaya koyuyor. Böylece başkentin tarihsel merkezi, antikapitalist direnişin ve sınıf dayanışmasının bir kalesine dönüşüyor.

Hareket artık kurumsal mercilere sunulan dilekçelerle sınırlı kalmıyor; 11 Kasım’da gerçekleştirilecek bir Konut ve Emek Genel Grevi çağrısının inşasına doğru ilerliyor. Bu, teorik ve pratik açıdan kritik bir dönüm noktasıdır. İspanya’daki halk hareketi, barınma mücadelesini ücret mücadelesiyle ve ücret kaybı olmaksızın çalışma süresinin kısaltılması talebiyle birleştirerek, spekülatörlerin mülksüzleştirilmesi ve kentleşmiş toprağın meta olmaktan çıkarılması gerekliliğini tartışmanın merkezine taşıyor.

Neoliberal Saldırı Karşısında Gençlik ve İşçi Sınıfı

Mücadelelerin Birliği ve Antikapitalist Alternatifin İnşası

Fransa ve İspanya’da eş zamanlı olarak gelişen ve birbirine paralellik gösteren mücadeleler, çağdaş Avrupa kapitalizminin yapısal bir örüntüsünü ortaya koyuyor. Her bir ulus-devlete özgü, birbirinden kopuk krizlerle karşı karşıya değiliz. Aksine, sermayenin kendi çöküşünün maliyetlerini emekçi çoğunluğun omuzlarına yüklemeye çalışan kriz yönetimiyle ve bu yönetimin otoriter karakteriyle karşı karşıyayız.

Bu mücadelelerin kesiştiği ilk nokta, gençlik ile örgütlü işçi sınıfı arasındaki ittifakın niteliksel olarak güçlenmesidir. Hem Paris’te hem de Madrid’de öğrenciler ile işçiler arasında yaratılan yapay ayrım aşılmaktadır. Gençlik, bugünün ve geleceğin güvencesiz işçileri olduğunun bilincine varıyor. Örgütlü işçiler ise eğitime, sağlığa ve barınma hakkına yönelik saldırıların, kendi sınıflarının yaşam koşullarını bir bütün olarak tahrip ettiğini kavrıyor.

Bu seferberlik dalgası, uzlaşmacı sosyal demokrasinin ve reformist formüllerin etkinliğini sorgulatıyor. Bu siyasal yaklaşımlar, sermayenin dizginsiz kâr hırsını durdurmakta ve popülist aşırı sağ güçlerin yükselişini engellemekte yetersiz kaldı. Fransa’daki taban meclislerinin ve İspanya’daki kiracı sendikalarının gösterdiği gibi direniş, ancak halkın örgütlü gücüne, sınıf dayanışmasına ve örgütlü doğrudan eyleme dayandığında zaferler kazanabilir.

Avrupa kıtasında radikal ve enternasyonalist bir alternatifin inşası, proletaryanın ve gençliğin mücadelelerini birleştirme, sokakları doldurma ve örgütlü güçleriyle dayatma kapasitesine bağlıdır. Amaç, insan yaşamının kârın üzerinde tutulduğu bir toplumun kurulmasıdır.

https://opiniaosocialista.com.br/a-juventude-e-a-classe-trabalhadora-frente-a-ofensiva-neoliberal

Etiketlendi: