Talepler bu kadar ortaksa, mücadeleler neden hâlâ ayrı ayrı yürütülüyor?
Bugün ihtiyacımız olan, birbirinin mücadelesini uzaktan izleyen değil, birbirinin hakkını sahiplenen bir işçi dayanışmasıdır.
Trakya işçi sınıfının önündeki görev açıktır: Ayrı ayrı yürütülen mücadeleleri ortak talepler etrafında buluşturmak, dayanışma fonunu kurmak, işyeri ziyaretlerini düzenli hâle getirmek ve ortak eylem planını geliştirmek.
Ali Büyükdere / 21 Ekim 2026

Trakya’nın fabrikalarında çarklar dönüyor, üretim sürüyor. Ancak bu üretimin yükünü taşıyan işçiler; geçim sıkıntısı, düşük ücret, güvencesizlik ve sendikal hak ihlalleriyle karşı karşıya.
Keşan’dan Çorlu’ya, Çerkezköy’den Lüleburgaz’a uzanan sanayi havzasında işçiler farklı fabrikalarda çalışıyor; fakat talepleri ortak: İnsanca ücret, güvenceli iş, sendikal hakların tanınması ve insan onuruna yaraşır çalışma koşulları.
Öyleyse soralım: Talepler bu kadar ortaksa, mücadeleler neden hâlâ ayrı ayrı yürütülüyor?
TYH Tekstil’de ücret alacakları ve işten çıkarmalar, Temel Conta’da grev mücadelesi, Digel Tekstil’de sendikal haklar etrafında yaşanan süreç, Trakya işçilerinin farklı cephelerde verdiği mücadelenin örnekleridir. Her işyerinin kendi koşulları ve hukuki süreci vardır. Ancak ortak sorunları görmezden gelmek, işçilerin gücünü bölmek anlamına gelir.
Bir fabrikada sendikal hakkın kazanılması, başka bir fabrikadaki işçinin de geleceğini ilgilendirir. Bir direnişin yalnız bırakılması ise yalnızca o işyerindeki işçileri değil, bütün işçi sınıfını zayıflatır.
Ortak Talepler, Bölünmüş Mücadeleler: Atılması Gereken 4 Adım
Sendikaların görevi yalnızca kendi üyelerinin taleplerini savunmakla sınırlı kalmamalıdır. Grevler ve direnişler arasında dayanışma kurulmalı, ortak talepler büyütülmeli ve işçilerin karar süreçlerine katılımı güçlendirilmelidir.
Basın açıklamaları önemlidir. Ancak dayanışma açıklamaları ortak toplantılara, işyeri ziyaretlerine, somut desteklere ve ortak eylem planlarına dönüşmediği sürece eksik kalır.
İlk adım, Trakya’daki sendikaların, işçi temsilcilerinin ve direnişteki işçilerin katılacağı düzenli ortak toplantılar düzenlemektir. Bu toplantılarda her işyerinin sorunları açıkça ortaya konulmalı, ortak talepler belirlenmeli ve alınan kararlar bütün işçilere duyurulmalıdır. Toplantılar tek seferlik değil, belirli aralıklarla yapılmalı; dayanışma ağı kalıcı bir yapıya kavuşturulmalıdır.
İkinci adım, şeffaf bir dayanışma fonu kurulmasıdır. Grevde, direnişte ya da ücret alacağı nedeniyle mağdur durumda olan işçiler için oluşturulacak bu fon; sendikaların, emek örgütlerinin ve gönüllü işçilerin katkılarıyla işletilmelidir. Toplanan para ve yapılan harcamalar düzenli olarak açıklanmalı, fonun kullanımı işçilerin ortak denetimine açık olmalıdır.
Üçüncü adım, işyeri ziyaretlerini sürekli hâle getirmektir. Sendika temsilcileri ve işçi heyetleri yalnızca eylem günlerinde değil, düzenli olarak fabrikaları ve direniş alanlarını ziyaret etmelidir. Bu ziyaretlerde işçilerin talepleri dinlenmeli, hukuki ve örgütsel ihtiyaçlar belirlenmeli, dayanışma mesajları doğrudan işçilere ulaştırılmalıdır.
Dördüncü adım ise ortak bir eylem planı hazırlamaktır. Bu plan; basın açıklamalarını, fabrika önündeki dayanışma nöbetlerini, ortak yürüyüşleri, imza kampanyalarını, sosyal medya çalışmalarını ve gerektiğinde bölgesel iş bırakma ya da kitlesel protesto çağrılarını kapsamalıdır. Her eylemin tarihi, sorumlusu ve amacı önceden belirlenmeli; işçilerin katılımını artıracak açık ve anlaşılır bir takvim oluşturulmalıdır.
İşçilerin iradesini merkeze alan bir mücadele anlayışı kurulmadan, sendikalar arasındaki ayrılıklar ve işyerleri arasındaki mesafeler aşılamaz.
Trakya’da farklı fabrikalardan işçilerin, sendikaların ve emek örgütlerinin bir araya geldiği güçlü bir dayanışma ağı kurulabilir. Ortak talepler belirlenebilir, direnişler düzenli biçimde takip edilebilir ve her işyerindeki deneyim diğer işçilere aktarılabilir.
Birleşik mücadele, herkesin aynı sendikada birleşmesi ya da bütün işyerlerinin aynı anda greve çıkması demek değildir. Her işyerinin kendi kararını koruyarak ortak haklar için yan yana gelmesidir.
Çünkü işverenler karşısında parçalı kalan işçi gücü, ortak hareket ettiğinde çok daha büyük bir etki yaratır.
Birbirimizin Mücadelesine Omuz Verelim! Ayrı Kapılarda Aynı Mücadele
Trakya’nın üretim gücünü yaratan işçilerdir. Ancak bu güç, örgütlü bir iradeye dönüşmediği sürece hak ve kazanım olarak geri dönmez.
Bugün ihtiyacımız olan, birbirinin mücadelesini uzaktan izleyen değil, birbirinin hakkını sahiplenen bir işçi dayanışmasıdır.
Sendikalar, işçi temsilcileri ve emek örgütleri bu sorumluluğu üstlenmelidir. İşçiler de kendi mücadelelerini ortaklaştırmanın yollarını aramalıdır.
Bu çağrı soyut bir dayanışma çağrısı olarak kalmamalıdır. Önümüzdeki süreçte ortak toplantının tarihi belirlenmeli, dayanışma fonunun sorumluları seçilmeli, ziyaret edilecek işyerleri planlanmalı ve ortak eylem takvimi kamuoyuna açıklanmalıdır. Her işyerinden seçilecek temsilciler, alınan kararların uygulanmasını ve işçilere düzenli bilgi verilmesini sağlamalıdır.
Bir fabrikada kazanılan hak, bütün işçi sınıfına umut verir. Bir direniş yalnız bırakıldığında ise kaybeden yalnızca o işçiler olmaz.
Trakya işçi sınıfının önündeki görev açıktır: Ayrı ayrı yürütülen mücadeleleri ortak talepler etrafında buluşturmak, dayanışma fonunu kurmak, işyeri ziyaretlerini düzenli hâle getirmek ve ortak eylem planını geliştirmek.
Çünkü kurtuluş, birbirimizin mücadelesini izlemekte değil, birbirimizin mücadelesine omuz vermektedir.







