Anasayfa / Enternasyonal / İtalya’da Yeni Mücadele Dalgası: Olanaklar ve Sınırlar

İtalya’da Yeni Mücadele Dalgası: Olanaklar ve Sınırlar

İtalya’da Yeni Mücadele Dalgası Olanaklar ve Sınırlar

Ülkeyi felç edebilecek ve bu kez Meloni hükümetini devirebilecek büyük bir genel grev için gerekli potansiyel bulunuyor.

İşçi sınıfının genel çıkarları, sendikaların mücadelelerini birleştirmesini ve grevleri daha etkili kılmak için ortak seferberlikler örgütlemesini gerektiriyor.

Sendikaların bürokratikleşmesine karşı yanıtımız işçi demokrasisidir. Mücadele eden işçilerin ve öğrencilerin, kendilerini ilgilendiren meseleler hakkında kararları bizzat almalarını savunuyoruz.

Diego Bossi / 23 Ekim 2026

Marksizm Şimdi! 1. Sayı Duyuru - Geniş

Geçtiğimiz yıl, İtalya’nın son 50 yılda yaşadığı en sıcak sonbaharın üzerinden bir yıl geçti. Mücadele eden kitleler, Filistin halkıyla ve onun kahramanca, örnek direnişiyle dayanışma mücadelesinde Avrupa’nın öncü gücü unvanını sonuna kadar hak etmişti. Bugün ise Fransa, İspanya ve diğer Avrupa ülkelerinin başlıca kentlerini bu günlerde dolduran kitlesel gösterilere tanıklık ediyoruz.

Peki ya İtalya? Burada da durum giderek hareketleniyor. 10 Ekim Cumartesi günü, İtalya’nın başlıca kentlerinde Filistin’le dayanışma amacıyla düzenlenen büyük yürüyüşler sokakları doldurdu. 16 Ekim Cuma günü, öğrenci grevleri ve gösteriler yeniden başladı; çeşitli kentlerde onlarca eğitim kurumu işgal edilmiş durumda. Her zaman olduğu gibi, Gazze kuşağının gençleri bize yolu gösteriyor.

17 Ekim’de gençler iklim felaketine karşı mücadele etmek için sokaklara çıktı. Ilva çelik kompleksinin işçileri hem Taranto’da hem de Cenova’da grevde ve mücadele halinde. Bu satırları yazdığımız sırada Cenova Havalimanı’nın işgali devam ediyordu. Ülkenin güneyinde ise kamyon şoförlerinin ve çiftçilerin protestoları nedeniyle süpermarketlerin rafları boş kalıyor.

İtalya Genel İşçi Konfederasyonu (CGIL) tarafından Roma’da düzenlenen geleneksel sonbahar gösterisi, on binlerce işçiyi kentin sokaklarına çıkardı. Bütün bu kesimleri birleştiren şey, yaşamayı imkânsız hale getiren bir sisteme duydukları öfke ve muhalefet: hayat pahalılığı, enflasyon, iklim felaketi, savaşlar ve işsizlik.

Son günlerde gençlerin protestolarına da tanıklık ediyoruz. Bu eylemlerin bazıları polisle çatışmalara ve mağazaların kamulaştırılması niteliğindeki eylemlere dönüştü. Sosyal medya üzerinden örgütlenen bu protestoların belirgin bir siyasi yönelimi bulunmuyor. Hükümet ise bu durumu baskıyı daha da yoğunlaştırmak için kullanıyor.

Henüz Avrupa’daki büyük kitlesel gösterilerin ya da geçen sonbahardaki seferberliklerin düzeyine ulaşmış değiliz. Buna rağmen yaşananlar, burada da ülkeyi felç edebilecek ve bu kez Meloni hükümetini devirebilecek büyük bir genel grev için gerekli potansiyelin bulunduğunu gösteriyor.

Geçen Sonbaharda Nereden Başladık?

Geçen sonbaharda Alpler’in öte yakasındaki yoldaşlarımızın sloganı şuydu: “İtalya gibi yapalım!” On binlerce insanın katıldığı Filistin’le dayanışma gösterileri art arda düzenlenirken otoyollar, tren istasyonları ve limanlar yürüyüşlerle işgal edilmişti.

Sınıf mücadelesinin böylesine büyümesini sağlayan etkenler arasında, Gazze Şeridi’nde Siyonistlerin gerçekleştirdiği alçakça soykırıma duyulan öfke ve Global Sumud Filosu’nun yarattığı duygusal ve siyasal itki vardı. Filo, Gazze halkına insani yardım ulaştırmak amacıyla, uluslararası sularda İsrail Savunma Kuvvetleri’nin kuşatmasını kırmaya çalışmıştı. Bu kuşatma, burjuva hukukuna göre bile gayrimeşruydu.

Bu itki, küresel ölçekte yayılan bir dayanışma dalgası yarattı. Filistin halkının kahramanca direnişine verilen destek, dünyanın dört bir yanındaki meydanları doldurdu. Ancak her şeyden önemlisi, mücadelelerin parçalanması ve zayıflatılması için çoğunlukla çaba harcayan sendikal ve siyasi önderliklerin bir kenara bırakılmasıyla sağlanan eylem birliğiydi.

22 Eylül 2025’te yaşananlar bunun açık bir örneğiydi. CGIL bürokrasisi, üç gün önce göstermelik dört saatlik bir grev ilan ederek genel grevi etkisizleştirmeye çalıştı. Ancak bu başarısız boykot girişimi, bütün taban sendikalarının ortak genel grevini zayıflatamadı. Taban sendikaları o gün kitleleri sokaklara çıkardı.

3 Ekim 2025’te de benzer bir durum yaşandı. Çok sayıda CGIL aktivistinin ve üyesinin baskısı, İtalya’nın en büyük sendikasını taban sendikalarıyla birlikte genel grev ilan etmeye zorladı. Sonuç, son 40 yılın en büyük grevi ve bütün ülkeyi felç eden bir seferberlik oldu.

4 Ekim’de, Filistin’le dayanışma amacıyla düzenlenen ulusal gösteride bir milyon insan başkentin sokaklarını doldurdu. Ortaya çıkan görüntüler etkileyiciydi.

İtalya’daki mücadeleyi izleyen dünya, “İtalya gibi yapalım!” diye sesleniyordu. Bu, İtalyan proletaryasının mücadele kapasitesinden sözde kuşku duyan ve işçi sınıfının görkemli mücadele tarihini görmezden gelenlere rağmen gerçekleşiyordu.

Bu, iyi niyetli bir analiz hatasından ibaret değil. Siyasi ve sendikal önderliklerin sorumluluklarını kitlelerin sözde zayıflığına ve durgunluğuna yükleyerek görünmez kılmak isteyenlerin bilinçli biçimde sürdürdüğü, açık çıkarlara dayanan sahte bir anlatıdır. Bu anlatı, sınıfa ihaneti örtbas etmeye yarayan bir mazeretten ve sefil bir sorumluluk anlayışından başka bir şey değildir.

İtfaiyeciler İş Başında

2025 sonbaharındaki grevler ve seferberlikler, burjuva düzeninin kolluk güçlerini köşeye sıkıştırdı. Kolluk kuvvetleri, birçok kez kitlelerin ezici gücü karşısında çaresiz kaldı. Burjuvazi, toplumsal denetimini ve toplumu kontrol altında tutma kapasitesini kaybetmenin acı deneyimini yaşadı.

Aynı durum, toplumsal çatışmayı sonuna kadar götürmekte çıkarı olmayan sendikal önderlikler için de geçerlidir. Bu önderlikler, en fazla, mücadeleyi kapitalizm çerçevesinde burjuva devletinden ayrıcalıklar koparmak için kullanmak ister. Proletaryanın ayaklarındaki zincirleri gevşetirler ama onları kırmazlar.

2025 sonbaharında grev karşıtı yasaları aşan ve baskı aygıtını köşeye sıkıştıran kitlesel seferberlik dalgasından yararlanmak yerine mücadelelerin parçalanması ve zayıflatılması tesadüf değildir. Sonbahar, 28 Kasım ve 12 Aralık tarihlerinde düzenlenen iki ayrı grevle sona erdi.

Bu yıla geldiğimizde, Meloni hükümetinin referandumda aldığı ağır yenilginin ardından ne burjuva muhalefetinin sahte partileri ne de CGIL yönetimi hükümeti devirecek darbeyi indirmek için parmağını kıpırdattı.

Grevlerin ilan edilmesi için mayıs ayına, yani iki ay sonrasına kadar beklemek zorunda kaldık. O zaman da 18 ve 29 Mayıs tarihlerinde, farklı taban sendikaları tarafından örgütlenen ve fiilen birbirleriyle karşı karşıya getirilen iki ayrı “genel grev” düzenlendi.

2026 Sonbaharı

Bu sonbaharda İtalya’daki sendika yöneticileri, devam eden seferberliği hükümete karşı büyük bir mücadeleye dönüştürmek amacıyla farklı kesimleri birleştirmeye çalışmak yerine, işçi sınıfını parçalamak ve mücadelesini zayıflatmak için ellerinden geleni yapıyor.

İşçiler, birbirinden ayrı düzenlenen üç ayrı sözde “genel grev” olasılığıyla karşı karşıya. Tekrar ediyoruz: Birbirinden ayrı grevler! Eğer bunlar büyüyen bir mücadele dalgasının parçası olan üç birleşik grev olsaydı, bundan büyük memnuniyet duyardık.

Seferberlik takvimi şöyle:

30 Ekim’de USI tarafından ilan edilen ve USB’nin de katıldığı bir grev düzenlenecek. Liman işçileri de bu grevde harekete geçecek. Ayrıca kimya, kauçuk, plastik, eğitim, sağlık, üniversite ve metal işkolları dahil olmak üzere CUB’a bağlı çeşitli sektörlerin işçileri de mücadeleye katılacak.

20 Kasım’da CGIL’in genel grevi gerçekleştirilecek. Öğrenciler de harekete geçecek ve yerel gösteriler düzenlenecek. Hükümeti rahatsız edecek kitlesel buluşmalardan kaçınmak için gösterilerin yerel düzeyde tutulması tercih ediliyor!

Son olarak, CUB, SGB, Si.Cobas ve diğer örgütler tarafından eylül ayında ilan edilen Noel öncesi grev 4 Aralık’ta yapılacak. Bu kadar geç bir tarihin seçilmesi, Avrupa genelindeki seferberlikleri ve İtalya’da devam eden öğrenci protestolarını hesaba katmıyor.

Ortaya çıkan tablo iç karartıcı: Patronların, hükümetlerin ve emperyalistlerin saldırıları karşısında sendikaların verdiği yanıt parçalı ve gecikmiş durumda. Bu nedenle Kemer sıkma Politikalarına Karşı Mücadele Cephesi, vakit kaybetmeden birleşik ve büyük bir genel grev çağrısı yaptı.

Ne Yapmalı?

İşçi sınıfının genel çıkarları, sendikaların mücadelelerini birleştirmesini ve grevleri daha etkili kılmak için ortak seferberlikler örgütlemesini gerektiriyor.

Unutmayalım ki grevler, işçilerin zaten kıt kanaat geçindikleri ücretlerinin bir bölümüne mal oluyor. Sendikaları yöneten fırsatçı bürokratlar ise bu bedeli ödemiyor.

Üstelik yüzlerce, hatta binlerce işyerinde farklı sendikalar grevleri farklı tarihlerde ilan ediyor. İşçiler kiminle birlikte greve çıkacak? Küçük ve etkisiz kaç ayrı grev düzenlemek zorunda kalacaklar?

Bugün sendikal alanda her zamankinden daha fazla önem taşıyan iki temel görevimiz var:

  1. Sendikaların bürokratik yönetimlerinden bağımsız komiteler, kolektifler ve koordinasyon organları içinde tabanı örgütlemek.
  2. Sendikaların içinde mücadele yürütmek; aktif işçilerin ve mücadelede ön saflarda yer alan kesimlerin, sendikaları kendi sınıfsal çıkarları doğrultusunda yönetmesini talep etmek. Bunu yaparken, kendi başına bir amaca dönüşen her türlü sekter ve kendine dönük anlayışa karşı mücadele etmek.

Ancak sendikal mücadele tek başına yeterli değildir. Kapitalizm altında kazanılan hiçbir hak güvence altında değildir. Patronlar, fırsatını bulduklarında elde edilen bütün kazanımları faiziyle birlikte geri alacaktır.

İhtiyacımız olan şey, hâlihazırda devam eden sayısız mücadeleye müdahale edecek devrimci bir önderliktir. Emperyalizmin saldırısına uğrayan halkların direnişlerinden öğrenci mücadelelerine, bugün Fransa ve İspanya’da tanık olduğumuz barınma hakkı mücadelelerinden İtalya’daki öğrenci seferberliklerine ve çiftçilerin protestolarına kadar bütün bu mücadeleleri birleştirecek bir önderliğe ihtiyacımız var.

Bu nedenle, gündelik mücadelelere müdahale ederek onları sosyalizme yönlendirecek ve insanlığı kâr hırsının zincirlerinden kurtaracak devrimci bir enternasyonal inşa etmeyi hedefliyoruz: Uluslararası İşçi Birliği – Dördüncü Enternasyonal (UİB-DE / LIT-CI).

Komünist Alternatif Partisi (PdAC), hangi örgüte bağlı olurlarsa olsunlar grevdeki işçilerin yanında olacaktır. Öğrencilerle ve yoksullaşan küçük burjuva kesimlerle, örneğin çiftçilerle, eylem birliği içinde ortak genel grevler örgütlenmesi için mücadele edecektir.

Sendikaların bürokratikleşmesine karşı yanıtımız işçi demokrasisidir. Mücadele eden işçilerin ve öğrencilerin, kendilerini ilgilendiren meseleler hakkında kararları bizzat almalarını savunuyoruz.

Etiketlendi: