Anasayfa / Enternasyonal / ABD Ara Seçimleri: Trump Yönetimine Karşı Kitlesel Tepki

ABD Ara Seçimleri: Trump Yönetimine Karşı Kitlesel Tepki

ABD Ara Seçimleri: Trump Yönetimine Karşı Kitlesel Tepki

Demokrat Parti’nin de Cumhuriyetçilerle aynı varlıklı çıkar çevrelerine bağımlı olduğunu biliyoruz.

Sermayenin ‘iyi polis’ partisi olması, onun sermayenin partisi olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

Bu ülkedeki emekçi kitlelerin arzuladığı şey, gerçek bir alternatiftir.

Satın alınmış ve finanse edilmiş siyasetçilere ve sivil toplum kuruluşlarına (STK’lara) bel bağlamayı bırakıp kendi gücümüze güvenmeye ve kendi kitlesel demokratik kurumlarımızı inşa etmeye başlamadığımız sürece, ara seçimlerin ardından pek çok insanın hissettiği rahatlama, kapitalist sınıfın en aşırı saldırıları karşısında yaşanan kısa süreli bir soluklanmadan ibaret kalacaktır.

John Prieto / 15 Kasım 2026

3 Kasım’da yapılan ara seçimler, Trump yönetimine ve özellikle de İran’a karşı yürüttüğü yıkıcı savaşa ve bu savaşın ekonomik sonuçlarına yönelik güçlü bir reddediş oldu.

Seçmenler, ara seçimler açısından neredeyse rekor düzeyde bir katılımla sandığa gitti. Seçmen kitlesi önceki ara seçimlere kıyasla daha genç ve daha fazla işçi sınıfından oluşuyordu; ayrıca Siyah ve Latin topluluklarından gelen seçmenlerin oranı da arttı. Güney eyaletlerinde Siyah seçmenlerin katılımındaki yükseliş özellikle dikkat çekiciydi. Üstelik seçmenler, Cumhuriyetçilerin seçim bölgelerinin sınırlarını yeniden düzenleme ve oy kullanma hakkını engellemeye yönelik diğer girişimlerini aşmak zorunda kaldılar.

Seçmenlerin bu kitlesel katılımında, geçtiğimiz yıl yaşanan gelişmelerin de önemli bir payı vardı. Milyonlarca insan sokaklara çıkarak yönetimin göçmenlere yönelik şiddetli baskı politikalarını, emekçilerin geçim kaynaklarına yönelik saldırılarını, İsrail’in soykırımcı savaşlarına verdiği desteği ve utanmazca yürütülen yolsuzlukları protesto etti. Seçimlerden önceki haftalarda ise Güney’de, Siyah öğrencilerin öncülüğündeki demokrasi yanlısı protestocular, Trump rejiminin oy kullanma hakkına yönelik tehditlerine karşı koymak amacıyla sandık merkezlerine yürüyüşler düzenledi.

NBC News’in sandık çıkış anketlerine göre seçmenlerin yüzde 44’ü oyunun Donald Trump’a karşı bir tepkiyi ifade ettiğini belirtti. Yüzde 54’ü Donald Trump’ı kesinlikle onaylamadığını, yüzde 66’sı onun ekonomik koşulları kötüleştirdiğini, yüzde 89’u ise yaşam maliyetinin oy verme kararlarında belirleyici ya da önemli bir etken olduğunu söyledi. Bunlar, iktidardaki bir hükümet açısından felaket düzeyinde rakamlar. Ortaya çıkan sonuç, ABD’nin Watergate skandalından bu yana görmediği ölçekte bir seçim hezimeti oldu.

Emekçilerin, yaşamlarını bu denli kötüleştiren, Trump’ın ve müttefiklerinin milyarder bağışçılarına hizmet eden yolsuzluğunu ve pervasız otoriterliğini herkesin gözü önüne seren bu hükümetin çöküşünden memnuniyet duyması son derece anlaşılır. Ne var ki pek çok insanın bu dönemin yarattığı acılardan bir süreliğine kurtulduğunu düşünerek hissettiği rahatlama, yüzeysel ve kısa ömürlü olmaya aday.

Trump ve Beyaz Saray’daki suç ortakları, ırkçı ve gerici politikalarını yeniden devreye sokmak istediklerini şimdiden gösterdiler. Trump’ın, beyaz üstünlükçüsü ve şovenist Stephen Miller’ı özel kalem müdürü pozisyonuna getirmesi bunun açık bir göstergesiydi. Miller, yönetimin göçmenlere yönelik baskı politikalarının yanı sıra, “uyuşturucuyla savaş” bahanesi altında Venezuela’ya ve Karayipler’deki balıkçı teknelerine yönelik saldırılarının da başlıca mimarlarından biri.

Trump’ın politikalarında herhangi bir uzlaşma işareti göstermeden sert tutumunu sürdürmeye kararlı olduğunun bir başka göstergesi de Başkan Yardımcısı Vance’i İran’la yürütülen “müzakerelere” katılmaktan uzaklaştırması ve onu Demokrat Parti yönetimindeki kentlerdeki sözde yolsuzlukları araştırmakla görevlendirmesiydi. Bu karar, Vance’in İran’a karşı yürütülen savaşın Cumhuriyetçilerin seçim yenilgisinde önemli bir etken olduğunu dile getirmesinin ardından geldi.

Seçim gününde yaşanan “mavi dalga”ya rağmen, emekçilerin büyük çoğunluğunun Demokrat Parti’nin Trump’a karşı etkili bir alternatif oluşturabileceğine ya da kendi adaylarının yaşam standartlarını yükseltme, nitelikli sağlık hizmeti sağlama ve Ortadoğu’daki savaşları sona erdirme vaatlerini yerine getirebileceğine dair güçlü beklentiler taşımadığı açıkça görülüyor. Trump’a yönelik tarihsel düzeydeki hoşnutsuzluğu ortaya koyan aynı sandık çıkış anketleri, Demokrat Parti hakkında olumlu görüşe sahip olanların oranının yalnızca yüzde 47 olduğunu da gösterdi.

ABD Ara Seçimleri Trump Yönetimine Karşı Kitlesel Tepki

3 Kasım’da yaşananlar, Demokrat Parti’ye verilmiş güçlü bir destek değil, doğrudan Trump’a ve Cumhuriyetçilere yöneltilmiş bir mesajdı. Bu güvensizlik yersiz değil. Ağustos ayında da belirttiğimiz gibi, “Demokrat Parti’nin işlediği suçların listesi, burada sıralanamayacak kadar uzun.”

Bu sayısız suçun tam ortasında, Temsilciler Meclisi’nin gelecek dönem başkanı ve Senato Çoğunluk Lideri olmaları beklenen Hakeem Jeffries ve Chuck Schumer de yer alıyor. Her ikisi de AIPAC’a, büyük teknoloji oligarklarına ve Göçmenlik ve Gümrük Muhafaza Dairesi’ne (ICE) bağlı durumda. Hakeem Jeffries, pek çok kişinin yolsuzlukların soruşturulması ve kovuşturulması konusunda isteksiz davranacağı şeklinde yorumladığı uzlaşmacı açıklamalarda bulundu. Bu açıklamalar, Trump yönetimindeki yolsuzlukların simge isimlerinden Jared Kushner ile ağustos ayında özel olarak görüşmesinin ardından geldi. Schumer ise herkesin bildiği üzere, “benim görevim İsrail için mücadele etmektir” demişti.

Bu ara seçimlerin ortaya koyduğu değişim talebi, emperyalizmin bu iğrenç aracı yöneticilerinin eliyle gerçekleşmeyecek. Jeffries ve Schumer, ülkenin dört bir yanında seçimleri kazanan Demokrat adayların vaatlerinin temelinde yer alan taleplere bizzat karşı çıkıyorlar.

Güney Carolina’dan Teksas’a kadar, Cumhuriyetçilerin güçlü olduğu “kırmızı” eyaletlerde seçimleri kazanan adaylar, genel olarak kitlelerin gerçek yoksullaşmasına çözüm üretmeyi amaçlayan bir ekonomik popülizm programı üzerinden kampanya yürüttüler. Teksas’ta James Talarico, kampanyasını Elon Musk’ı Teksas’ı satın almaya çalışan bir oligark olarak doğrudan hedef aldığı bir açıklamayla tamamladı. Seçimlerin en büyük sürprizlerinden birinin yaşandığı Mississippi’de ise Demokrat aday Scott Colom, geçim maliyetlerine odaklanan bir söylem benimsedi. Colom’un rakibi Senatör Cindy Hyde-Smith’in, artan et fiyatları hakkındaki bir soruya karşılık emekçilere “başka bir protein seçmelerini” söylediği olayı ustalıkla kullanan ve viral hâle gelen bir reklam kampanyasının önemli unsurlarından biri oldu.

Ancak Demokrat Parti’nin de Cumhuriyetçilerle aynı varlıklı çıkar çevrelerine bağımlı olduğunu biliyoruz. Kripto para, yapay zekâ, kumar ve gayrimenkul sektörlerinin çıkar grupları bu seçim döneminde büyük miktarlarda para aktardı. En büyük bireysel bağışçılar hâlâ ağırlıklı olarak Cumhuriyetçilere yönelse de veriler, Demokratların da aynı yerleşik finansal çıkar çevrelerinden ve sektör lobilerinden fon aldığını gösteriyor. Sermayenin “iyi polis” partisi olması, onun sermayenin partisi olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Demokratlar, en iyi ihtimalle, her zaman yaptıkları gibi sistemin kenarlarında küçük düzenlemeler ve sınırlı reformlar gerçekleştirebilirler. Ancak sömürücü ve baskıcı toplumumuzda köklü, temel değişiklikler onların eliyle gerçekleşmeyecek.

Ayrıca bu seçimleri, genel anlamda “ilericilik” adına kazanılmış bir zafer olarak değerlendirmekten de kaçınmalıyız. Ekonomik popülist söylem başarılı oldu ve pek çok aday Bernie Sanders tarzı, “milyarderlere” karşı bir muhalefet çizgisini benimsedi. Ancak Demokrat adaylar, trans hakları meselesinde en iyi ihtimalle sessiz kaldılar. Cumhuriyetçiler, trans karşıtı saldırı reklamlarına 150 milyon doların üzerinde para harcadı ve muhafazakârlarla Evanjelik seçmenlerin katılımını artırmak amacıyla LGBTQ+ karşıtı referandum girişimlerini yeniden gündeme taşıdı. 3 Kasım’da beş eyalette trans karşıtı referandum maddeleri oylandı ve bunların dördü kabul edildi.

Seçimlerde kazanan pek çok Demokrat aday, trans haklarının korunmasına karşı bir kampanya yürüttü. Bu durum özellikle Iowa’da belirgindi. Burada valilik, senatörlük ve iki kongre üyeliği için yarışan adaylar, sözde “toplumsal cinsiyet ideolojisi” konusunda Cumhuriyetçilerle aynı fikirde olduklarını yüksek sesle ilan ettiler. Adaylara yönelik trans karşıtı saldırı reklamlarının başarısız olması, bu gerici görüşleri destekleyen bir toplumsal kesimin bulunmadığı anlamına gelmiyor. Demokratlara, doğru olanı savunacakları ve mücadele edecekleri konusunda güvenilemez. Gericilikle yüzleşmek ve trans ve LGBTQ+ kardeşlerimizi savunmak yerine, tartışmanın yönünü sessizce değiştirmeyi tercih ediyorlar.

Bu ülkedeki emekçi kitlelerin arzuladığı şey, gerçek bir alternatiftir. Artan fiyatlar ve düşen ücretlerle her gün daha da ağırlaşan sefalete, sınır rejiminin vahşetine ve insanlık dışı uygulamalarına, emperyalizmin yol açtığı keyfî yıkıma ve şirket egemenlerinin yağmacılığına karşı gerçek bir alternatif istiyorlar. Bu alternatife giden yol, tek bir ara seçimden ya da Demokrat Parti’den geçmiyor. Satın alınmış ve finanse edilmiş siyasetçilere ve sivil toplum kuruluşlarına (STK’lara) bel bağlamayı bırakıp kendi gücümüze güvenmeye ve kendi kitlesel demokratik kurumlarımızı inşa etmeye başlamadığımız sürece, ara seçimlerin ardından pek çok insanın hissettiği rahatlama, kapitalist sınıfın en aşırı saldırıları karşısında yaşanan kısa süreli bir soluklanmadan ibaret kalacaktır.

Gerçek bir alternatife giden yol, emekçilerin ne istediklerine kolektif olarak karar verdikleri ve kendi güçlerine dayanarak bunun için mücadele ettikleri kitlesel demokratik hareketlerden geçiyor. Bunun için bireylerin ve geniş bir örgütler yelpazesinin önemli toplumsal değişimler gerçekleştirmek üzere birlikte çalışabileceği kitlesel ittifakların inşa edilmesi gerekiyor.

Yılın başlarında milyonlarca insan, demokratik haklar için ve göçmenlerin topluca gözaltına alınmasına karşı sokaklara çıkarak bu yolun işaretlerini verdi. Daha yakın zamanda ise veri merkezlerine karşı protestolar binlerce topluluğun merkezine kadar yayıldı. Daha da önemlisi, Fransa, İspanya ve diğer pek çok Avrupa ülkesinde düzenlenen kitlesel gösteriler ve grevler, sokaklardaki protesto hareketlerinin toplumsal bilince nasıl yerleşebileceğini, kitlesel seferberliklere dönüşerek bütün ülkeleri sarsabilecek bir güce nasıl ulaşabileceğini gösteren bir örnek oluşturdu.

Etiketlendi: