ABD’nin Ukrayna tarafındaki müdahalesi, emperyalist rakibi Rusya’yı kendi askerlerini askerî risk altına sokmadan ve Rusya’nın kendi nüfuz alanı üzerindeki hâkimiyetini yıkmaya kalkışmadan meşgul tutmaya yönelik ihtiyatlı bir yatırımdı.
Emperyalist “Yardım” hiçbir zaman karşılıksız değildir. Bu yardım; ezici borç yükleri, ülkenin kendi ekonomi politikaları üzerindeki denetiminden vazgeçmesi ve ABD-NATO askerî aygıtına bağımlılığın beraberinde getirdiği kırılganlıklar biçiminde, şeytani koşullara bağlanır.
Ukrayna’nın gerçek anlamda bağımsızlığı ancak ulusal ölçekte, kamulaştırılmış ve yerli savunma üretiminin geliştirilmesiyle; bu üretimin Ukrayna işçi sınıfının demokratik denetimi altına alınmasıyla mümkün olabilir.
Carlos Sapir / 24 Ekim 2026

Rusya’nın 2014 yılında Ukrayna’yı ilk kez işgal etmesinden bu yana on yılı aşkın bir süre geçti. Rusya’nın bu işgali, Maidan Hareketi’nin Putin yanlısı kukla hükümeti devirerek elde ettiği kazanımları ortadan kaldırmayı amaçlıyordu. Bu süre boyunca Ukraynalılar, yaşam koşullarında meydana gelen hızlı ve niteliksel değişimlere sık sık uyum sağlamak zorunda kaldılar. Bu değişimlerin etkileri, cephe gerisinden ön saflara kadar her yerde hissedildi.
13 Ekim’de ABD’nin, Ukrayna’ya sağladığı Starshield uydu tabanlı lojistik desteğini tümüyle kesmeye karar vermesiyle Ukraynalılar bir kez daha böylesine büyük bir değişimle karşı karşıya kaldı. ABD’nin tek bir düğmeye basmasıyla Ukrayna, füze savunma sisteminin temel bileşenlerine erişimini; cephe hattı boyunca ve Rusya topraklarının içlerine uzanan bölgelerde iletişim kurma ve düşman hareketlerini tespit etme imkânını aniden kaybetti. Bazı işlevler daha sonra yeniden devreye sokulmuş olsa da erişim hâlâ kısıtlı ve sistemin geleceği belirsizliğini koruyor.
Cephedeki askerler karanlıkta bırakıldı; insansız hava araçları ve topçu birlikleri de aynı durumla karşı karşıya kaldı. Bu sırada Kiev’de ve diğer kentlerde, siren seslerini duymak ve sığınaklara koşmak gündelik hayatın bir parçası hâline gelmişti. Ancak bu rutin, sirenlerin çalmasıyla ölümcül saldırıların gerçekleşmesi arasındaki süreyi yalnızca birkaç saniyeye indiren bir gecikmeyle altüst oldu.
ABD’nin Ukrayna’ya indirdiği bu acımasız hançer darbesine, Trump ile Putin arasında kamuoyu önünde yaşanan gerçeküstü bir açıklama trafiği eşlik etti. İkili, Ukrayna’ya füzeler yağarken bir “enerji ateşkesi” ilan ettiklerini duyurdu. Ardından Trump, söz konusu “ateşkesi” kabul etmediği için Zelenskiy’yi hedef aldı ve dizel yakıt fiyatlarındaki artıştan onu sorumlu tuttu.
Trump yönetimi daha sonra Rusya’nın dizel yağı ihracatına yönelik yaptırımları kaldıracağını açıkladı ve kısa süre içinde ABD’nin Rusya’dan petrol satın almak üzere bir anlaşma yaptığını doğruladı. Yönetim, Avrupa ülkelerini de Rus petrolü alımlarını artırmaya çağırıyor. Ayrıca Beyaz Saray, en az 60 günlük bir süre boyunca Kongre’nin geçen ay Rus yetkililere, oligarklara ve finans kuruluşlarına karşı kabul ettiği yaptırımları askıya aldığını duyurdu.
Trump’ın Rusya’ya bu teşvikleri sunmasının ardındaki nedenler açık, hatta apaçık ortada. Enflasyonu körükleyen başlıca etkenlerden biri olan dizel yakıt fiyatlarını düşürmek için elinden gelen her şeyi yapmaya çaresizce çalışıyor. Oysa kamuoyuna duyurulan anlaşmada belirtilen yakıt miktarı, yalnızca yaklaşık yarım günlük talebi karşılayacak düzeyde. Bu, denizde bir damla misali, piyasaları harekete geçirmesi pek mümkün olmayan bir miktar.
Aynı zamanda Rusya, ticari anlaşmalar ve ortak girişimler vaat ederek Trump’ın gönlünü kazanmaya çalışıyor gibi görünüyor. Görüşülen projeler arasında Rusya’da üretilen nükleer enerjiyle çalışacak bir veri merkezleri ağı da bulunuyor. Ancak Trump’ın Ukrayna’ya ihaneti özellikle pervasızca olsa da ABD’nin Ukrayna’ya yönelik buyurgan tutumunun kökleri çok daha derine, iki ülke arasındaki emperyalist ilişkinin temellerine uzanıyor.

İki Partinin de Paylaştığı Emperyalist Program
ABD’nin Ukrayna’ya verdiği destek, dünyanın dört bir yanındaki onlarca yarı-sömürge ülkeyle kurduğu ilişkiler gibi, kendi çıkarlarını gözeten bir hesap üzerine kuruludur. Amaç, ABD’nin çıkarlarını ilerletirken Ukrayna’nın ABD’ye bağımlılığını sürdürmektir. 2022’de başlayan tam ölçekli işgalin ilk günlerinden bu yana vurguladığımız gibi, emperyalist “yardım” hiçbir zaman karşılıksız değildir. Bu yardım; ezici borç yükleri, ülkenin kendi ekonomi politikaları üzerindeki denetiminden vazgeçmesi ve ABD-NATO askerî aygıtına bağımlılığın beraberinde getirdiği kırılganlıklar biçiminde, şeytani koşullara bağlanır. Önceden tasarlanmış bu son türden baskı ve zorlamanın etkileri bu hafta özellikle belirgin hâle geldi. Ancak mesele bundan ibaret değil; bu durumun geçmişi çok daha eskilere dayanıyor.
Joe Biden’ın başkanlığı döneminde de ABD, Ukrayna’nın Rus petrol rafinerilerini hedef almasını engellemeye çalışıyordu. 2024 yazında yürütülen Kursk harekâtı, iki ülke arasındaki gerilimin bir başka önemli dönüm noktası oldu. ABD, Rusya topraklarına giren Ukrayna askerî manevralarını desteklemeye yanaşmadı. ABD’nin savaşa ilişkin çıkarlarının sınırları o dönemde de açıktı: Bu, Rus devletini devirmeyi amaçlayan bir vekâlet savaşı değildi; Ukrayna’nın ulusal kurtuluşunu gerçekten savunma iradesinden de kaynaklanmıyordu. ABD’nin Ukrayna tarafındaki müdahalesi, emperyalist rakibi Rusya’yı kendi askerlerini askerî risk altına sokmadan ve Rusya’nın kendi nüfuz alanı üzerindeki hâkimiyetini yıkmaya kalkışmadan meşgul tutmaya yönelik ihtiyatlı bir yatırımdı. Aynı zamanda ABD, Ukrayna üzerindeki siyasi ve ekonomik hâkimiyetini artırmayı hedefliyordu.
Ukrayna yalnızca ABD egemen sınıfının kendi toprakları üzerindeki planlarının insafına bırakılmış değil; aynı zamanda ABD’nin dünyanın başka bölgelerinde emperyalist savaşlar yürütme kararlarının da sonuçlarına katlanıyor. ABD’nin İran’a karşı kendi “özel operasyonunu” başlatma kararı nedeniyle Ukrayna artık Patriot önleme füzelerine erişemiyor ve bu füzelerin stoklarını tamamen tüketmiş durumda. Böylece ülke, Rusya’nın füze saldırıları karşısında neredeyse bütünüyle savunmasız kaldı. Zelenskiy’nin Hazar Denizi’nde İran gemilerine saldırarak ABD emperyalizmini kendi yanına çekme girişimi sonuçsuz kaldı. Bu girişim, onun emperyalizm yanlısı siyasetinin çıkmazını gözler önüne sererken Ukrayna’yla uluslararası dayanışmayı da zayıflatıyor.
Zelenskiy bu yaklaşımda ısrar etseydi, Ukrayna’nın kendi kaderini tayin hakkı için yürüttüğü savaşın meşruiyetini gölgeleyebilirdi. Şimdilik bu taktiği terk etmiş durumda; çünkü ABD’den onay alamadı. Ukrayna silahlı kuvvetleri de işgalci Rus ordusuyla savaşmaya odaklanmış durumda.
Uluslararası İşçi Sınıfı Dayanışması
Ukraynalılar bugün askerî açıdan son derece çaresiz bir durumla karşı karşıya. Emperyalist işgallere karşı ulusal kurtuluş mücadelelerini destekleme ilkesinin bir gereği olarak Ukraynalılar, silah ve yardımı nereden bulabilirlerse oradan temin etme hakkına sahiptir. NATO’nun emperyalist güçlerinden destek almış olmaları, Ukrayna halkıyla dayanışmamızı esirgememiz için bir gerekçe olamaz.
Ancak aynı zamanda ABD emperyalizminin bu korkunç şantajını ve ihanetini mahkûm ederken, ABD’nin Starshield sistemini çalışır durumda tutmasını ve Ukrayna’ya daha fazla silah göndermesini talep etmekle yetinemeyiz. Böyle bir tutum, aynı emperyalist manevranın yeniden kurulmasına ve pekiştirilmesine zemin hazırlamak anlamına gelir. Üstelik Ukrayna’nın özerkliğini ABD egemen sınıfının keyfî kararlarına daha da bağımlı hâle getirir. Ukrayna’nın gerçek anlamda bağımsızlığı ancak ulusal ölçekte, kamulaştırılmış ve yerli savunma üretiminin geliştirilmesiyle; bu üretimin Ukrayna işçi sınıfının demokratik denetimi altına alınmasıyla mümkün olabilir.
Dayanışma anlayışımız, emperyalist hükümetlerin hesaplarından bağımsız biçimde örgütlenen ve emekçiler tarafından yönetilen bir dayanışma olmalıdır. Bu dayanışma, hem sınırlı da olsa doğrudan yardım sağlayan hem de kriz dönemlerinde ayakta kalabilecek ve gelecekteki uluslararası çatışmalara hazırlanmamıza katkıda bulunacak siyasi bağları güçlendiren dayanışma konvoyları biçiminde somutlaşır. Bu bağlar, Zelenskiy hükümetiyle ve küçük burjuva kökenli emperyalizm heveslisi çevrelerle değil; Ukrayna halkının tabanını, sıradan emekçilerini temsil eden sendikalar ve diğer işçi sınıfı örgütleriyle kurulmalıdır.
Bugün bu çabalar, Ukrayna’yı Rusya’nın işgaline karşı silahlandırmak için tek başına yeterli değil. Ancak bugün bu kapasiteye sahip olmamamız, emperyalist ABD hükümetine başvurarak aradaki açığı sihirli bir biçimde kapatabileceğimiz anlamına gelmiyor. Aynı şekilde, emperyalist askerî desteğin gelecekte beraberinde getireceği ağır bedelleri görmezden gelemeyiz.
Ukrayna her gün savaşmaya devam ederken, işçi sınıfının kendi yöntemleri ve örgütlü gücüyle Ukrayna halkını desteklemeliyiz. Yapabildiğimiz her yerde yardım sunarken, uluslararası ölçekte güçlerimizi birleştirmeli ve daha güçlü bir mücadele kapasitesi geliştirmeliyiz.






